Retusz portretu online: jak obrobić twarz naturalnie

Rozkładamy krok po kroku, jak doprowadzić portret do porządku: usunąć zbędne, wyrównać ton, ożywić oczy i przy tym nie stracić siebie. Część tych zabiegów naprawdę da się wykonać za darmo w kilka minut wprost w przeglądarce, bez instalowania ciężkich programów.

Artykuł zbudowany jest jak praktyczny poradnik. Najpierw omówimy logikę: czym dobry retusz różni się od kadru zepsutego filtrami. Potem przejdziemy przez strefy twarzy w takiej kolejności, w jakiej obrabiają je profesjonaliści: najpierw skóra, potem ton i kolor, następnie drobne defekty, a na końcu oczy. Na zakończenie damy krótki checklist samokontroli, po którym w minutę zrozumiesz, czy nie przesadziłeś z obróbką.

Dobry retusz nie robi z ciebie innego człowieka. On po prostu usuwa to, co rozprasza: przypadkowy pryszcz, który jutro zniknie, zaczerwienienie po nieprzespanej nocy, refleks na czole od lampy błyskowej. Twarz przy tym pozostaje twoja, tylko w bardziej udany dzień. Właśnie tak pracują profesjonaliści: cel to nie "zamazać wszystko", ale usunąć tymczasowe i zostawić stałe. To kluczowa zasada, na której trzyma się cały artykuł, i jeśli zapamiętasz tylko ją, już nie zepsujesz żadnego portretu.

Problem większości domowych obróbek jest dokładnie odwrotny. Człowiek chwyta za filtr upiększający, wygładza skórę do stanu plastiku, rozjaśnia do bieli i w efekcie dostaje awatar, na którym sam siebie nie poznaje. Najbardziej przykre jest to, że taki rezultat widzą właśnie inni: ty przyzwyczajasz się do swojej wyretuszowanej twarzy w pięć minut, a znajomi i współpracownicy od razu widzą, że "coś jest nie tak". Ludzki mózg rozróżnia tysiące twarzy i jest wytrenowany, by wychwytywać najmniejszą nienaturalność, dlatego przeobrobione zdjęcie czyta się jako fałsz nawet przez tych, którzy nigdy nie mieli w rękach edytora zdjęć.

Jest prosty sposób, by zrozumieć, czy defekt jest tymczasowy, czy stały. Zadaj sobie pytanie: czy to będzie na twarzy za tydzień albo za rok? Pryszcz, siniak, zaczerwienienie, wystający włosek znikną same, można je usuwać śmiało. Pieprzyk, kształt nosa, dołeczki na policzkach, piegi i mimiczne zmarszczki zostaną z tobą, to właśnie jesteś ty. Usuwając stałe, ścierasz osobowość ze zdjęcia i zamieniasz żywego człowieka w uśredniony szablon.

Warto trzymać w głowie różnicę między pojęciami. Korekcja to poprawianie tego, co zepsuła technika: nieudane światło, nieprawidłowy balans bieli, prześwietlenie od lampy. Retusz to praca z tym, co jest na twarzy: defekty skóry, ton, oczy. I osobno stoi plastyka, czyli zmiana proporcji i kształtu, której w warunkach domowych lepiej w ogóle nie dotykać. W tym artykule zajmujemy się głównie korekcją i ostrożnym retuszem, bo to właśnie one dają uczciwy i piękny efekt.

Wszystkie zabiegi są uniwersalne i działają w każdym edytorze online, który ma podstawowy zestaw narzędzi: pędzel punktowy do defektów, suwaki tonu i koloru, lokalną korekcję jasności. Konkretne przyciski w różnych serwisach nazywają się inaczej, ale logika wszędzie jest taka sama. Nieważne, czy otworzyłeś poważny edytor, czy prosty serwis przeglądarkowy, zasady "usuwamy tymczasowe, chronimy stałe" i "mniej znaczy lepiej" działają jednakowo. Dalej przejdziemy przez strefy twarzy we właściwej kolejności i na każdym kroku będziemy zaznaczać, gdzie dokładnie przebiega granica między "świeżo" a "przesadzone".

Skóra to miejsce, gdzie najczęściej wszystko się psuje. Główna zasada: nie trzeba usuwać porów i tekstury. Właśnie drobna faktura skóry sprawia, że twarz jest prawdziwa. Kiedy wygładza się ją do zera, mózg widza od razu odczytuje fałsz, nawet jeśli nie potrafi wyjaśnić, co jest nie tak. Nasze oko ewolucyjnie nastawione jest na rozpoznawanie żywej skóry, a gładka plastikowa powierzchnia wywołuje właśnie to uczucie nieprzyjemnej sztuczności.

Co usuwać, a co zostawiać

Podziel wszystko, co widzisz na skórze, na dwa koszyki:

• Usuwamy: pojedyncze pryszcze, zaczerwienienia, przypadkowe zadrapania, wystający włosek, tłusty połysk na czole i nosie, łuszczenie, tymczasowe podrażnienia po goleniu lub depilacji.
• Zostawiamy: pieprzyki, naturalne piegi, kształt zmarszczek przy uśmiechu, ogólną teksturę skóry, delikatny relief i miękkie przejścia światła.

Praca punktowa zamiast ogólnego pędzla

Praktyczny zabieg dla narzędzi online: pracuj punktowo. Lepiej dziesięć razy kliknąć w konkretne defekty narzędziem stempel (clone) albo pędzel korygujący (heal), niż raz przejechać "magicznym pędzlem" po całej twarzy. Podejście punktowe usuwa właśnie to, co przeszkadza, i nie rusza całej reszty. To wolniejsze o kilka minut, ale rezultat różni się zasadniczo.

Siła wygładzania: gdzie przebiega granica

Jeśli w narzędziu jest suwak siły wygładzania, trzymaj go w rozsądnych granicach. Punkt odniesienia jest taki:

• Do 30 procent to bezpieczna strefa, skóra wygląda czysto, ale żywo.
• 30-40 procent to maksimum dla portretu w mediach społecznościowych, dalej zaczyna się ryzyko.
• Powyżej 50 procent to prawie zawsze przesada, skóra zamienia się w matowy plastik.

Gdy tylko skóra zaczyna przypominać matową plamę bez porów, przekroczyłeś granicę, cofnij suwak. Dobry zabieg: wykonaj wygładzenie, a potem przywróć z powrotem mniej więcej jedną trzecią pierwotnej tekstury, jeśli w edytorze jest przezroczystość warstwy albo suwak "przywróć detale".

Co robić ze zmarszczkami

Zmarszczek nie usuwaj całkowicie, tylko lekko rozjaśniaj: fałda pozostaje, ale staje się łagodniejsza. To wygląda jak "dobrze się wyspał", a nie jak "przerobili w Photoshopie". Całkowicie starte bruzdy nosowo-wargowe i zmarszczki przy oczach czynią twarz martwą i często wizualnie starszą, bo znika naturalna mimika. Cel to przytłumić cień w fałdzie o 30-50 procent, a nie zamalować ją w całości. Szczególnie ostrożnie pracuj ze strefą wokół ust i oczu: właśnie drobna mimika przekazuje charakter, a starta do zera zamienia żywego człowieka w figurę woskową.

O metodzie "rozdzielenia częstotliwości" prostymi słowami

Profesjonaliści rzadko malują skórę jednym pędzlem. W myślach dzielą obraz na dwie warstwy: teksturę (pory, włoski, drobny relief) i ton (plamy, przejścia jasności i koloru). Defekty w rodzaju nierównego koloru leczą na warstwie tonu, a samej tekstury przy tym nie ruszają. Nawet jeśli w twoim edytorze online nie ma takiego narzędzia bezpośrednio, trzymaj ten obraz w głowie: pytaj sam siebie, czy teraz poprawiasz plamę koloru, czy ścierasz relief. Jeśli ścierasz relief, zatrzymaj się, prawie zawsze trzeba było poprawić właśnie ton.

Tłusty połysk i prześwietlenia

I ostatnia rzecz o połysku: tłusty refleks na czole, nosie i brodzie usuwa się nie rozmyciem, ale lekkim przyciemnieniem prześwietlonych obszarów. Tak zachowujesz objętość twarzy i usuwasz tylko niepożądany blask od lampy błyskowej. Działaj krok po kroku:

• Zaznacz albo weź pędzlem tylko prześwietloną strefę, nie całą twarz.
• Lekko obniż jasność i trochę dodaj koloru otaczającej skóry, żeby refleks "wciągnął się" w ogólny ton.
• Nie sprowadzaj refleksu do zera: lekki naturalny blask na wystających częściach twarzy to normalne i dodaje objętości.

Krótka kolejność pracy nad skórą

Żeby się nie pogubić, trzymaj taką sekwencję: najpierw punktowo usuń wyraźne defekty, potem przytłum (nie zetrzyj) zmarszczki, następnie wyrównaj ton plam, na końcu lekko przytłum połysk. I dopiero potem, jeśli bardzo trzeba, ostrożne ogólne wygładzenie na minimalnej sile. Jeśli robić na odwrót, zacząć od wygładzenia, stracisz punkty odniesienia i prawie na pewno przesolisz.

Często portret psuje nie skóra, ale światło i kolor. Twarz ucieka to w czerwień, to w żółć, jeden policzek ciemniejszy od drugiego, pod oczami sinizna. To leczy się tonem, a nie rozmyciem. Wielu początkujących rzuca się wygładzać skórę, choć w rzeczywistości problem był w kolorze, i wystarczyło poprawić balans. Dobra wiadomość jest taka, że kolor to najbardziej wdzięczna część obróbki: umiejętna korekcja tonu potrafi w minutę odmienić kadr silniej niż pół godziny walki z pędzlem.

Skąd bierze się zły kolor na twarzy

Najczęściej winne jest źródło światła:

• Żarówka albo ciepła lampka dodaje żółci i pomarańczu.
• Tanie LED-y i świetlówki energooszczędne często dają zielonkawy lub niebieskawy pasożytniczy odcień.
• Cień w słoneczny dzień uprowadza twarz w sinizna, bo oświetla ją odbite niebo.
• Światło mieszane (okno plus lampa) daje różny ton na różnych połowach twarzy, to najtrudniejszy przypadek.

Zrozumienie przyczyny pomaga wybrać kierunek korekcji, a nie kręcić suwakami na oślep: jeśli wiesz, że fotografowałeś przy ciepłej lampie, od razu idziesz w stronę ochłodzenia.

Od czego zacząć: kolejność działań

• Balans bieli. Jeśli skóra wydaje się zbyt żółta lub różowa, lekko przesuń temperaturę w stronę neutralną. Zdjęcie przy żarówce prawie zawsze wymaga ochłodzenia, a zdjęcie w cieniu odwrotnie bywa zbyt zimne i sini twarz.
• Ogólna ekspozycja. Najpierw ustaw prawidłową jasność całego kadru, i dopiero potem zajmuj się lokalnymi strefami. Często połowa "defektów" znika sama po umiejętnej ekspozycji.
• Cienie pod oczami. Nie zamalowuj ich w całości, inaczej twarz stanie się płaska. Po prostu rozjaśnij o kilka tonów, żeby usunąć zmęczenie, ale zachować objętość.
• Zaczerwienienie. Lokalne czerwone strefy (skrzydełka nosa, policzki, broda) ostrożnie przytłum, przesuwając je bliżej ogólnego tonu twarzy. Pomaga lekkie obniżenie nasycenia właśnie kanału czerwonego.

Główna zasada: ton twarzy, szyi i uszu jest zgodny

Ważny moment o opaleniźnie i rozjaśnianiu. Nie rób twarzy bielszej, niż jest, zwłaszcza jeśli na zdjęciu widać szyję i ramiona: różnica koloru między jasną twarzą a zwykłą szyją zdradza obróbkę natychmiast. Ton twarzy, szyi i uszu powinien być zgodny. Uszy, swoją drogą, częsty zdrajca: zapomina się o nich, i pozostają czerwone na tle wybielonej twarzy.

Prosta tabela, jak czyta się różne podejścia do tonu:

Światło i objętość zamiast wybielania

Jeśli chcesz "świeżej", dodawaj nie biel, ale lekkie wyrównanie i trochę światła na kości policzkowe i grzbiet nosa. To zabieg ze zdjęć studyjnych: artysta nie maluje twarzy na bielej, on podkreśla kształt światłem i cieniem. Lekko rozjaśnij wystające części (kości policzkowe, grzbiet nosa, brodę, środek czoła) i trochę przyciemnij krawędzie, a twarz stanie się bardziej objętościowa i świeża bez żadnego wybielania. Najważniejsze, żeby te ruchy trzymać słabe: różnica o jeden-dwa stopnie, a nie o pięć.

Naturalny równy ton zawsze czyta się drożej niż wybielona maska. Warto orientować się na rzeczywisty kolor zdrowej skóry, w którym zawsze jest ciepły podton, a nie sterylna biel. Jeśli po obróbce twarz stała się szarawa lub niebieskawa, przeciągnąłeś w zimno, przywróć trochę ciepła.

Sprawdzenie rezultatu

I pamiętaj: monitor i ekran telefonu pokazują kolor różnie, dlatego sprawdź rezultat przynajmniej na dwóch urządzeniach przed publikacją. Przydatne nawyki końcowego sprawdzania tonu:

• Spójrz na zdjęcie przy świetle dziennym i przy ciepłej lampie, kolor twarzy nie powinien "pływać".
• Porównaj policzki między sobą: po korekcji powinny być jednego tonu.
• Odejdź od ekranu na kilka metrów, z odległości dobrze widać ogólne przechylenie w kolor.
• Zmniejsz jasność ekranu: na przyciemnionym ekranie przerozjaśniona twarz wygląda szczególnie nienaturalnie.

Pod drobnymi defektami zwykle rozumie się to wszystko tymczasowe, co trafiło w kadr przypadkiem. Tu działa prosta zasada: usuwaj tylko to, czego za tydzień nie będzie na twarzy. To pytanie, zadane samemu sobie przed każdym kliknięciem, chroni przed 90 procentami błędów początkujących.

Checklist "można usuwać"

• Pojedyncze stany zapalne i pryszcze.
• Zagniecenia i refleksy na skórze od lampy błyskowej.
• Wystające włoski na czole i sterczące kosmyki wzdłuż konturu fryzury.
• Drobinki, nitki na ubraniu, plamki na tle obok twarzy.
• Odblask lampy w okularach (jeśli jest niewielki).
• Przypadkowy obiekt w tle, który przyciąga uwagę: przewód, plama, zbędny człowiek przy krawędzi kadru.
• Okruchy jedzenia, rozmazana szminka, ślad po przetarciu oka.

Lista "lepiej nie ruszać"

Inaczej człowiek przestanie być sobą:

• Kształt nosa, ust, wykrój oczu, owal twarzy. Zmiana geometrii twarzy to droga w dolinę nienaturalności.
• Pieprzyki i charakterystyczne cechy, po których cię rozpoznają.
• Asymetria. Żywa twarz zawsze jest trochę niesymetryczna, idealna symetria wygląda niepokojąco i martwo.
• Naturalny kształt brwi i linia włosów.

Dlaczego "powiększyć oczy" i "zwęzić twarz" to zły pomysł

Jeśli narzędzie online proponuje "powiększyć oczy" albo "zwęzić twarz", odnieś się do tego sceptycznie. Jeden-dwa procent jeszcze można wybaczyć, ale zwykle takie funkcje ciągną na 20-30 procent, i rezultat staje się lalkowaty. Problem polega jeszcze i na tym, że zniekształcenie proporcji ciągnie za sobą tło: za zmienionym konturem twarzy pojawiają się faliste linie na ścianie, meblach albo w framudze drzwi, i to od razu zdradza ingerencję.

Lepiej poświęcić siły na czystość skóry i ton niż na zmianę proporcji. Jeśli wydaje ci się, że twarz jest "zbyt okrągła" albo "nos za duży", w 90 procentach przypadków rzecz nie w anatomii, ale w ujęciu i świetle. Prawidłowy kąt zdjęcia i miękkie światło rozwiązują te zadania uczciwiej niż jakikolwiek plastyczny suwak, i warto do tego wrócić przy następnej sesji, a nie poprawiać post factum.

Czym czyścić defekty: narzędzia edytorów online

W większości serwisów do punktowego czyszczenia są dwa-trzy podobne narzędzia, i ważne, by rozumieć, czym się różnią:

Do twarzy w 9 przypadkach na 10 potrzebny jest właśnie pędzel korygujący: najstaranniej zachowuje naturalną teksturę. Stempel zachowaj do twardych krawędzi, gdzie ważne, by nie rozmazać linii.

Rozmiar pędzla i staranność

Kilka praktycznych drobiazgów, które mocno wpływają na rezultat:

• Bierz pędzel nieco większy od defektu, a nie ogromny: tak edytor lepiej dobiera sąsiednią teksturę.
• Pracuj na powiększonym fragmencie, a nie na całej twarzy naraz, drobiazgi łatwiej kontrolować.
• Po każdej poprawce oddalaj się i patrz na twarz w całości: czasem "wyczyszczony" fragment zaczyna się wyróżniać nienaturalną gładkością.
• Nie poprawiaj tego samego miejsca dziesięć razy pod rząd, powtórne czyszczenie po czyszczeniu tworzy rozmytą plamę.

Oczy to to, na co widz patrzy w pierwszej kolejności, dlatego niewielka praca tutaj daje maksymalny efekt. Ale właśnie tu najłatwiej stoczyć się w przesadę i uzyskać spojrzenie z filmu grozy. Kilka zbędnych ruchów suwaka, i zamiast żywego spojrzenia dostajesz szklane lalkowe oczy. Paradoks polega na tym, że oczy prawie zawsze trzeba dopracowywać mniej, niż się wydaje: na dobrym oryginale wystarczą ledwie zauważalne ruchy, a na złym żaden retusz nie uratuje, jeśli człowiek mrugnął albo patrzył obok kamery.

Co naprawdę działa i wygląda naturalnie

• Lekkie rozjaśnienie białka. Usuń czerwone żyłki i trochę rozjaśnij białko, ale nie rób go idealnie białym, zostaw lekki cień na dole, inaczej oko będzie "świecić". Białko zdrowego oka prawie nigdy nie jest śnieżnobiałe, zawsze jest w nim miękki szarawy odcień.
• Dodać kontrastu tęczówce. Nieco podnieś ostrość i nasycenie samej tęczówki, kolor oczu stanie się głębszy. Wystarczy słaby ruch, tęczówka nie powinna świecić oddzielnie od twarzy.
• Podkreślić refleks. Jeśli w oku jest odbicie światła (catchlight), niewielkie jego wzmocnienie czyni spojrzenie żywym. Właśnie refleks tworzy wrażenie, że człowiek patrzy na ciebie, a nie przez ciebie.
• Ciemne obwódki. Rozjaśniamy miękko, jak mówiliśmy wyżej, ale nie do bieli, żeby pod okiem zachowała się naturalna objętość.
• Rzęsy i brwi. Można lekko dodać im gęstości przyciemnieniem, ale nie dorysowywać nowych włosków, to prawie zawsze widać.

Zasada dwóch sekund

Czego na pewno nie trzeba: zmieniać kolor oczu na jaskrawoniebieski lub zielony (widać z kilometra), powiększać oczu, dodawać sztucznych rzęs na wierzchu, rysować ostre czarne kreski, których nie było. Pamiętaj zasadę dwóch sekund: jeśli człowiek, patrząc na twoje zdjęcie, na chwilę zatrzymuje się na oczach z myślą "coś jest nie tak", przesadziłeś.

Brwi i kształt spojrzenia

Brwi nadają wyraz twarzy silniej, niż się wydaje. Tu działa ta sama logika ostrożności:

• Można wypełnić rzadkie prześwity, lekko przyciemniając istniejące włoski, ale nie rysować nowej graficznej brwi.
• Usuń pojedyncze sterczące włoski za konturem brwi, to schludne i niezauważalne.
• Nie zmieniaj kształtu i wygięcia brwi: nawet niewielkie przesunięcie zmienia wyraz i czyni twarz obcą.

Zęby, jeśli są w kadrze

Skoro mowa o twarzy, powiedzmy i o uśmiechu. Zęby rozjaśnia się według tej samej zasady, co białko oka: trochę usunąć żółć, ale nie robić oślepiająco białymi. Idealnie białe zęby, tak jak idealnie białe białko, czyta się jako sztuczne. Wystarczy obniżyć nasycenie żółtego o kilka punktów i lekko podnieść jasność, nie więcej.

Końcowe sprawdzenie oczu

Dobry retusz oczu jest niezauważalny, on po prostu czyni spojrzenie odrobinę jaśniejszym i bardziej rześkim. Przydatny test: zmniejsz gotowe zdjęcie do rozmiaru awatara w komunikatorze. Na małym rozmiarze przeostrzone lub przenasycone oczy zaczynają "skakać" i wyglądać nienaturalnie jeszcze wyraźniej niż w pełnym rozmiarze. Jeśli na miniaturze wszystko jest spokojne i naturalne, znaczy, że zachowałeś umiar. Drugi test to popatrzeć człowiekowi w oczy na zdjęciu kilka sekund: jeśli pojawia się lekkie uczucie zażenowania lub "lalki", usuń połowę tego, co dodałeś. Naturalne spojrzenie nie wywołuje napięcia, ono po prostu przyciąga.

Zanim zapiszesz i opublikujesz zdjęcie, przeleć wzrokiem listę. Jeśli choćby jeden punkt jest o tobie, cofnij trochę. Ten checklist wygodnie mieć pod ręką pierwsze kilka tygodni, dopóki oko samo nie nauczy się wychwytywać przesady.

• Skóra jak plastik. Zniknęły pory i tekstura, twarz błyszczy równą plamą.
• Twarz bielsza od szyi. Klasyczny objaw przerozjaśnienia, sprawdź przy okazji uszy i strefę dekoltu.
• Oczy świecą. Białko wybielone całkowicie, spojrzenie szklane.
• Zmieniona geometria. Nos, oczy albo owal "poprawione", i sam siebie nie poznajesz, na tle widać faliste linie.
• Przeostrzenie. Wzdłuż konturu twarzy jasna aureola od nadmiernej ostrości.
• Kwasowe kolory. Przenasycenie, przez które skóra wygląda na opaloną do pomarańczu.
• Starta mimika. Całkowicie usunięte zmarszczki przy oczach i bruzdy nosowo-wargowe, twarz stała się martwa.
• Różne policzki. Jedną strefę obrobiono mocniej od drugiej, i twarz stała się niesymetryczna pod względem faktury.

Prosty test: otwórz oryginał i obrobione zdjęcie obok siebie i przełączaj się między nimi kilka razy. Jeśli na drugim trudno cię rozpoznać lub pojawia się wrażenie "inny człowiek", zaszedłeś za daleko. Jeszcze pewniej jest pokazać oba warianty komuś, kto dobrze cię zna, i zapytać, która twarz "bardziej wygląda jak ty". Dobry retusz to "to samo zdjęcie, ale w udany dzień".

Do codziennych zdjęć w mediach społecznościowych i na awatar w zupełności wystarczy staranna domowa obróbka według naszych zasad: punktowo usunąć defekty, wyrównać ton, trochę ożywić oczy, nie ruszając tekstury i geometrii. Ułóż sobie krótką trasę i powtarzaj ją na każdym zdjęciu: najpierw ekspozycja i balans bieli, potem punktowe czyszczenie skóry, następnie lokalny ton po strefach, na końcu lekka praca z oczami i sprawdzenie po checklistcie. Z nawykiem cały proces zajmuje pięć-siedem minut.

Jeśli twój oryginał jest ciemny, mętny albo stary, spróbuj najpierw za darmo odzyskać i poprawić zdjęcie online, często po tym retuszu prawie nie trzeba: wyprostowane jasność, kontrast i ostrość same z siebie czynią twarz czystszą i świeższą.

A do naprawdę ważnych kadrów, ślubnych, rodzinnych, portretu biznesowego na stronę lub do CV, ma sens powierzyć pracę człowiekowi. Ręczny retusz u specjalisty to sytuacja, gdy twarz czyści się z szacunkiem dla twoich cech: naturalna skóra z zachowaną teksturą, umiejętny ton, opracowanie po strefach, staranne oczy bez przesady. Specjalista widzi to, co automatyczne filtry pomijają, i nie rusza tego, co czyni cię sobą. Jeśli chcesz takiego rezultatu bez ryzyka otrzymania plastikowej maski, możemy wykonać retusz twojego portretu ręcznie. Napisz do nas, obejrzymy twoje zdjęcie i podpowiemy, co da się z nim zrobić.

Czy retusz portretu można zrobić za darmo online?

Tak, podstawowy retusz da się wykonać w przeglądarce bez instalacji: punktowo usunąć defekty, wyrównać ton, lekko popracować z oczami. Do codziennych zdjęć i awatarów tego wystarcza. Do naprawdę ważnych kadrów lepiej powierzyć pracę specjaliście od retuszu.

Jak nie uzyskać efektu plastikowej skóry?

Nie usuwaj porów i tekstury. Pracuj punktowo pędzlem korygującym po konkretnych defektach zamiast przejeżdżać ogólnym wygładzaniem po całej twarzy, a suwak siły wygładzania trzymaj poniżej 30-40 procent. Właśnie drobna faktura skóry sprawia, że twarz jest żywa.

Jak wyrównać ton twarzy, jeśli skóra ucieka w czerwień lub żółć?

Zacznij od balansu bieli i ogólnej ekspozycji, a dopiero potem zajmij się lokalnymi strefami. Lokalne czerwone obszary przytłum lekkim obniżeniem nasycenia kanału czerwonego. Pamiętaj, że ton twarzy, szyi i uszu powinien być zgodny.

Czy warto powiększać oczy i zwężać twarz?

Lepiej nie. Takie funkcje zwykle ciągną na 20-30 procent i czynią twarz lalkowatą, a dodatkowo zniekształcają tło za konturem twarzy falistymi liniami. Poświęć siły na czystość skóry i ton, to daje uczciwszy rezultat niż zmiana proporcji.

Jak sprawdzić, czy nie przesadziłem z retuszem?

Otwórz oryginał i obrobione zdjęcie obok siebie i przełączaj się między nimi. Jeśli trudno cię rozpoznać albo pojawia się wrażenie "inny człowiek", zaszedłeś za daleko. Jeszcze pewniej jest pokazać oba warianty komuś, kto dobrze cię zna, i zapytać, która twarz bardziej wygląda jak ty.