Jak rozmyć lub zmienić tło w portrecie: bokeh, czyste i nowe tło

Ładne tło czyni portret droższym i spokojniejszym, a twarz wychodzi na pierwszy plan. Poniżej omówimy trzy działające warianty: rozmycie dla efektu bokeh, schludne czyste tło i pełną zmianę lokacji. I najważniejsze, jak przy tym zachować naturalne krawędzie przy włosach, żeby zdjęcie nie wyglądało na wycięte nożyczkami.

Nie będziemy zagłębiać się w skomplikowane edytory graficzne i profesjonalny żargon. Zadanie artykułu jest prostsze i bardziej użyteczne: pokazać, co z pracy z tłem warto zrobić już na sesji, co uczciwiej i szybciej zamknąć w obróbce, i gdzie przebiega granica między zadaniem na parę minut a przypadkiem, który lepiej oddać do ręcznego retuszu. Jeśli choć raz fotografowałeś siebie telefonem przy ścianie albo próbowałeś usunąć coś zbędnego za plecami, znajdziesz tu gotowy porządek działań.

Od razu ważna myśl: nie każde zadanie trzeba rozwiązywać jednakowo. Do awatara w komunikatorze wystarcza parę minut i automatyczne narzędzie, a do portretu na druk lub okładkę reguły są surowsze. Dalej będziemy trzymać w głowie właśnie tę równowagę między szybkością a jakością, żebyś nie tracił zbędnego czasu tam, gdzie wystarcza proste rozwiązanie, i nie publikował zgrubnego montażu tam, gdzie ważna jest schludność.

Tło w portrecie decyduje o połowie sprawy. Jeśli za plecami sterczy wieszak, kosz na śmieci lub pstrokate tapety, oko czepia się ich, a nie twarzy. Czyste lub miękko rozmyte tło, przeciwnie, oddziela człowieka od otoczenia i czyni kadr schludnym, jak w studiu. Widz w ułamku sekundy odczytuje, gdzie patrzeć, i jeśli tło jest spokojne, cała uwaga trafia na twarz i wyraz, a nie na przypadkowe przedmioty w kadrze.

Są trzy podstawowe scenariusze. Pierwszy: rozmyć tło, żeby uzyskać ten słynny efekt bokeh, gdy tylny plan zamienia się w przyjemną miękką kaszę ze światła. Drugi: zrobić tło czyste, czyli równe jednolite, jak na zdjęciu do dokumentów, profilu lub katalogu. Trzeci: zmienić tło całkowicie, przenieść człowieka do innej lokacji. Każdy wariant ma swoją logikę: coś prościej sfotografować od razu aparatem, a coś uczciwiej i szybciej zrobić w obróbce.

Żeby łatwiej było wybrać, trzymaj w głowie prostą regułę: im bardziej naturalny wynik chcesz uzyskać, tym więcej warto rozstrzygnąć jeszcze na sesji. Rozmycie i jednolite tło nieźle imitują programy, a oto złożoną zmianę lokacji ze zgraniem światła maszynie przychodzi trudniej. Dalej omówimy każdy przypadek osobno, a na końcu zbierzemy krótką listę kontrolną.

Jeszcze jeden moment, o którym rzadko się myśli: tło wpływa nie tylko na urodę, ale i na odbiór samego człowieka. Spokojne neutralne tło czyta się jako pewność siebie i schludność, chętnie stawia się je na profilach biznesowych i w CV. Ciepłe domowe tło czyni portret bardziej osobistym i przyjaznym. Pstrokate, zawalone rzeczami tło, przeciwnie, podświadomie czyta się jako krzątanina i niedbałość, nawet jeśli człowiek w kadrze wygląda świetnie. Dlatego wybór tła to nie kosmetyka, a część przekazu, który niesie zdjęcie.

Bokeh to miękkie rozmycie tylnego planu, przy którym twarz zostaje ostra, a tło się rozpływa. Słowo przyszło z japońskiego i oznacza mniej więcej rozmycie lub mgiełkę. Technicznie to sposób, w jaki obiektyw rysuje to, co znajduje się poza strefą ostrości: punktowe źródła światła zamieniają się w miękkie kółka, a pstrokaty tylny plan zlewa się w spokojną plamę. Są dwie drogi do takiego wyniku: sfotografować aparatem i dokończyć w obróbce.

Jeśli fotografujesz sam

• Odejdź od ściany. Im większa odległość między człowiekiem a tłem, tym silniej tło się rozmyje. Idealnie, gdy za plecami jest kilka metrów pustki. Jeśli człowiek stoi tuż przy ścianie, żadna przysłona nie uratuje, tło zostanie ostre.
• Użyj trybu portretowego. Na telefonie sam imituje bokeh programowo. Na aparacie ustaw otwartą przysłonę, czyli małą liczbę f, na przykład f/1.8 lub f/2.8. Im mniejsza liczba, tym silniej rozmywa się tło.
• Fotografuj na długim ogniskowym. Jeśli obiektyw ma zoom, odejdź dalej i przybliż kadr. Długa ogniskowa ściska perspektywę i wzmacnia rozmycie silniej niż szeroki kąt z bliska.
• Łap światło za plecami. Latarnie, liście w słońcu, girlandy, refleksy na wodzie, wszystko to zamienia się w ładne świecące kółka. Najbardziej wyraziste bokeh wychodzi, gdy z tyłu są drobne punktowe źródła światła w oddali.
• Wybieraj odpowiedni czas. Miękkie wieczorne światło, godzina przed zachodem, rysuje najprzyjemniejsze bokeh: ciepłe refleksy, płynne przejścia, brak twardych plam. W południe w bezpośrednim słońcu tło wychodzi kontrastowe i twarde, kółka światła wychodzą ostre i nieschludne.

Krótka ściąga po ustawieniach

Nie trzeba wykręcać wszystkich parametrów na maksimum od razu. Często wystarcza odejść od ściany i sfotografować trybem portretowym, żeby tło już stało się zauważalnie miększe. A oto gonić za skrajnym rozmyciem nie warto: gdy tło zamienia się w jednolitą plamę bez ani jednego rozpoznawalnego detalu, kadr traci poczucie miejsca i głębi.

Jeśli tło jest już sfotografowane ostro

Nic straconego, rozmycie można dodać przy obróbce. Program oddziela człowieka od tła i miękko rozmywa wszystko oprócz niego. Ważne, żeby nie przesadzić: naturalne bokeh ma płynne przejście, a nie ostrą granicę wokół sylwetki. Jeśli widać wyraźną aureolę wokół ramion i włosów, efekt od razu czyta się jako sztuczny.

Jak odróżnić dobre rozmycie od złego

• Przejście po głębi. W prawdziwym bokeh przedmioty bliżej człowieka są rozmyte słabiej, a dalsze silniej. Jeśli całe tło jest rozmyte jednakowo, obraz wygląda płasko, jak naklejka na rozmytym szkle.
• Siła efektu. Lekkie, delikatne rozmycie niemal zawsze wygląda drożej niż maksymalne. Zamydlone do stanu mgły tło wygląda tanio i zdradza filtr telefonu.
• Czystość krawędzi. Zwłaszcza po konturze włosów i ramion. Tu programy najczęściej się mylą, zostawiając to kawałek ostrego tła, to rozmytą krawędź samego człowieka.

Wniosek jest prosty: jeśli jest możliwość, załóż bokeh na sesji odległością i przysłoną, a programowe rozmycie stosuj jako lekkie dopracowanie, a nie jako główne narzędzie. Wtedy wynik będzie wyglądał jak praca obiektywu, a nie jak filtr.

Gdzie bokeh jest na miejscu, a gdzie nie

Rozmycie tła niemal zawsze upiększa portret w zbliżeniu, kadr do pasa i do klatki piersiowej, zdjęcie twarzy. Im bliższy plan, tym naturalniej wygląda miękkie tło. A oto dla zdjęcia w pełnej postaci lub tam, gdzie ważne jest otoczenie, silne bokeh może, przeciwnie, zaszkodzić: znika poczucie miejsca, i nie wiadomo, gdzie człowiek się znajduje. Kadr dokumentalny lub reportażowy zwykle zyskuje na ostrym tle, które opowiada historię.

Jest też kompromis między ostrym a silnie rozmytym tłem, lekkie delikatne rozmycie. Nie ściera otoczenia całkowicie, ale zmiękcza je, usuwa drobny bałagan i refleksy, zostawiając ogólne poczucie miejsca. Dla większości codziennych portretów właśnie taki umiarkowany wariant działa najlepiej: tło przestaje spierać się z twarzą, ale kadr nie traci głębi i nie wygląda na wycięty ze studia. Jeśli wahasz się, jak silnie rozmywać, zacznij od małego i wzmacniaj stopniowo, zatrzymać się zawsze łatwiej niż zwrócić przesuszone tło.

Osobno warto powiedzieć o zdjęciach grupowych. Jeśli w kadrze jest kilka osób w różnej odległości od aparatu, agresywne rozmycie może zamazać dalsze twarze. W takich przypadkach bokeh lepiej robić delikatne lub wcale z niego zrezygnować, żeby wszyscy zostali w ostrości.

Czyste tło to równe jednolite tło: białe, szare, beżowe lub miękkie pastelowe. Jest potrzebne do zdjęcia na profil, CV, marketplace, dokumenty lub po prostu do schludnego awatara, gdzie nic nie powinno odwracać uwagi. Im surowsze zadanie, tym ważniejsze, żeby tło było właśnie równe, bez gradientów, cieni i faktury, inaczej zdjęcia do dokumentów mogą po prostu nie przyjąć.

Jaki kolor tła wybrać

Najprościej sfotografować od razu

• Jednolita ściana lub tkanina. Jasna ściana bez wzoru, prześcieradło, rolka papieru, wszystko się nada. Stań pół metra od niej, żeby nie było ostrych cieni za plecami.
• Równomierne światło. Duże okno z boku daje miękkie oświetlenie bez twardych cieni na tle. Bezpośrednie światło słoneczne, przeciwnie, rysuje plamy i pasy.
• Pilnuj cienia. Im dalej człowiek od ściany i im miększe światło, tym mniejszy cień rzucany. Cień na tle to częsta przyczyna tego, że biel przestaje być równo biała.

Gdy czystego tła nie ma pod ręką

Jeśli kadr jest już sfotografowany na tle pokoju, tło można usunąć w obróbce i zastąpić jednolitym. Najwygodniej wgrać zdjęcie do bezpłatnego narzędzia online do usuwania tła: samo rozpoznaje człowieka i wycina tylny plan, a ty podstawiasz potrzebny kolor. Zajmuje to sekundy i nie wymaga umiejętności.

Kilka praktycznych niuansów, które oszczędzają czas:

• Bierz kadr ostrzejszy. Im ostrzejszy oryginał i im lepiej człowiek oddziela się od tła, tym czyściej zadziała automatyka.
• Nie goń za czystą bielą. Jasnoszary wybacza więcej błędów przy krawędzi niż sterylna biel, na której widać każdą chropowatość konturu.
• Sprawdź drobne detale. Okulary, kolczyki, prześwity między ręką a ciałem, programy czasem zapominają wyciąć tło w tych miejscach.

Dla mediów społecznościowych i zwykłych zadań takiego wyniku niemal zawsze wystarcza. A oto dla ważnego zdjęcia, gdzie widać cienkie pasma włosów lub skomplikowany kontur, lepiej zaufać staranniejszej obróbce, o tym niżej.

Małe triki dla równego tła

Czyste tło wygląda drożej, gdy nie jest idealnie płaskie, a z lekkim, ledwie zauważalnym przyciemnieniem ku krawędziom. Taki efekt miękkiej winiety zbiera uwagę do centrum kadru i nie daje tłu wyglądać na kartonowe. Działa to i przy sesji, i w obróbce: wystarczy nieco przygasić rogi, i jednolite tło przestaje być nudne.

Jeszcze jedno częste pytanie, robić tło jaśniejsze czy ciemniejsze od odzieży. Ogólny punkt odniesienia jest taki: tło powinno kontrastować z tym, co człowiek ma przy krawędzi. Ciemny sweter na ciemnym tle się zlewa, i sylwetka znika, a jasna koszula na białym tle traci granicę ramion. Jeśli po konturze jest i jasne, i ciemne, najbezpieczniejszy jest średni szary: jednakowo dobrze oddziela i ciemne włosy, i jasną odzież.

I ostatnie o czystym tle: nie musi być ściśle białe, żeby wyglądać schludnie. Lekkie kolorowe tło, przykurzony błękit, ciepły piaskowy, przygaszona zieleń, często wygląda drożej niż sterylna biel i przy tym pozostaje spokojne. Najważniejsze, żeby było jednolite i niejaskrawe. Kolor można dobrać pod oczy, odzież lub ogólny nastrój portretu, i taki zabieg niemal zawsze wygrywa z banalnym białym kwadratem.

Zmiana tła to przenosiny człowieka do innego miejsca: na neutralny gradient, do wnętrza, na ulicę, do okna z widokiem. Tu ważne nie tylko wyciąć sylwetkę, a zrobić tak, żeby organicznie wpisała się w nową scenę. Właśnie na tym etapie najczęściej widać montaż: wyciąć człowieka jest nietrudno, a oto sprawić, żeby wyglądał tak, jakby naprawdę stał w tym miejscu, jest znacznie trudniej.

Co czyni zmianę naturalną

• Zgranie światła. Jeśli w portrecie światło pada z lewej, a nowe tło jest wyraźnie oświetlone z prawej, mózg widza od razu wyczuwa podstęp, nawet jeśli nie umie wyjaśnić, co jest nie tak. Wybieraj tło o podobnym kierunku i charakterze światła.
• Zgranie koloru i temperatury. Ciepłe zachodowe tło źle łączy się z człowiekiem sfotografowanym przy zimnym biurowym świetle. Ogólny odcień pierwszego planu i tła powinien być w jednej gamie.
• Odpowiednia perspektywa. Tło sfotografowane z góry źle łączy się z portretem z bliska. Lepiej brać równe, spokojne tła bez silnej geometrii i ostro uciekających linii.
• Realistyczna skala i ostrość. Nowe tło zwykle robi się nieco miększe od pierwszego planu, żeby człowiek został w ostrości i nie był wycięty jak naklejka. Zbyt ostre tło za rozmytym człowiekiem wygląda nieprawdopodobnie.

Drobne detale, które zdradzają montaż

• Brak cienia. Człowiek, który stoi na nowym tle bez ani jednego cienia pod nogami lub z boku, jakby się unosił. Lekki, miękki cień dodaje ciężaru i realizmu.
• Zbyt czysty kontur. Idealnie równa krawędź po całej sylwetce, pewny znak wycinki. W życiu granice są zawsze nieco miększe.
• Kolorowa obwódka. Po krawędzi sylwetki czasem zostaje kant od starego tła. Na nowym tle rzuca się w oczy jak cienka świecąca linia.

Rada co do wyboru tła

Dla portretu niemal zawsze wygrywają spokojne, niekontrastowe tła: rozmyta zieleń, neutralna ściana, miękki gradient. Zbyt jaskrawa lub szczegółowa lokacja przeciąga uwagę na siebie, i twarz się gubi. Jeśli wahasz się, zacznij od prostego jednolitego lub lekko rozmytego tła: trudniej je zepsuć, i pasuje niemal do każdego portretu. Skomplikowane sceny w rodzaju miejskiej ulicy lub wnętrza z głęboką perspektywą lepiej zostawiać na przypadki, gdy jesteś gotów pobawić się światłem i cieniem lub powierzyć to fachowcowi.

Gotowe tło czy własne zdjęcie

Często do zmiany bierze się gotowe tła: jednolite podkłady, rozmyte tekstury, neutralne gradienty. Jest to wygodne i przewidywalne, takie tła są z góry równe i nie spierają się z twarzą. Minus w tym, że to samo popularne tło spotyka się na tysiącach zdjęć i z czasem się opatrzyło.

Alternatywa, sfotografować tło samemu: pustą ścianę, okno, zieleń na podwórku, i podstawić właśnie je. Wtedy portret wychodzi unikalny, a światło i perspektywa uzgadniają się prościej, bo tło jest sfotografowane w tych samych warunkach. Mały plan działań, jeśli robisz zmianę po raz pierwszy:

• Określ kierunek światła w portrecie. Zobacz, z której strony jaśniejsza jest twarz i gdzie padają cienie.
• Dobierz tło z tym samym światłem. Żeby oświetlona strona tła zgadzała się z oświetloną stroną człowieka.
• Uzgodnij ostrość. Lekko rozmyj tło, jeśli człowiek sfotografowany z bokeh, lub zostaw ostre, jeśli portret jest ostry w całości.
• Dodaj miękki cień. Nawet ledwie zauważalny cień pod człowiekiem usuwa wrażenie naklejki.

Włosy to główna trudność przy pracy z tłem. Cienkie pasma, meszek, wymykające się włoski, wszystko to łatwo zamienia się w zgrubny kontur, i portret zaczyna wyglądać jak wycięty z czasopisma. Jeśli w kadrze jest zebrana gładka fryzura, problemów prawie nie ma, a oto rozpuszczone loki, kędziory i lekki meszek po konturze głowy to najbardziej wrażliwe miejsce każdej wycinki.

Co pomaga na etapie sesji

• Kontrast z tłem. Ciemne włosy na jasnym tle oddzielają się znacznie łatwiej niż ciemne na ciemnym. Jeśli planujesz zmianę tła, fotografuj na kontrastowym tylnym planie, wtedy program i fachowiec będą mieli za co się zaczepić.
• Schludna fryzura. Im mniej chaotycznie sterczących włosków, tym czystsza będzie krawędź. Lekko przygładzić pasma przed sesją jest prościej niż ratować je potem.
• Równe światło na konturze. Jeśli włosy są podświetlone z tyłu lub z boku, granica czyta się wyraźniej i schludniej niż gdy kontur ucieka w głuchy cień.
• Usuń zbędny meszek z góry. Lekki produkt utrwalający lub po prostu uczesanie przygładzają drobne sterczące włoski, które na każdym tle zamieniają się w trudną do wycinki frędzlę.

Co ważne w obróbce

• Nie robić krawędzi idealnie gładkich. Prawdziwe włosy mają miękką, nieco luźną granicę. Jeśli kontur jest ostry jak od linijki, od razu to widać i zdradza montaż.
• Uzgodnić kolor. Na jasnym tle po krawędzi ciemnych włosów czasem zostaje ciemny kant od starego tła, trzeba go usuwać, inaczej pojawia się brudna aureola. Bywa i odwrotnie: na ciemnym tle jasne włosy chwytają jasny pasek.
• Zachować pojedyncze pasma. Kilka wymykających się włosków na nowym tle czyta się jako naturalność. Jeśli je całkowicie zetrzeć, głowa stanie się podobna do równego hełmu.
• Sprawdzać przejście na tle różnej jasności. Kontur, który wydaje się czysty na jasnym tle, może okazać się poszarpany na ciemnym. Jeśli planujesz kilka wariantów tła, patrz na krawędzie na każdym z nich.

Gdzie przebiega granica automatyki i pracy ręcznej

Automatyczne narzędzia świetnie radzą sobie z prostymi przypadkami: równy kontur, zebrane włosy, kontrastowe tło. Do awatara, zdjęcia na profil lub karty produktowej tego wystarcza z zapasem, i robi się wszystko w minutę.

Ale jeśli masz rozpuszczone loki, kędziory lub rozwiane pasma na skomplikowanym tle, maszynowa wycinka często zostawia poszarpane krawędzie, przerwy między pasmami lub kolorowy kant. W takich sytuacjach subtelne ręczne dopracowanie włosów lepiej powierzyć fachowcowi: rozrysuje pasma ręcznie, usunie kant, uzgodni kolor i przejście zostanie żywe. Różnica jest szczególnie zauważalna na druku i w dużym kadrze, gdzie każdy włos jest na widoku.

Trudność według typów włosów

To nie znaczy, że trudne przypadki są beznadziejne. To znaczy, że dla nich warto zakładać nieco więcej czasu i nie oczekiwać ideału od automatycznego przycisku. Jeśli kadr jest naprawdę ważny, rozsądniej od razu planować ręczne dopracowanie, niż potem próbować ratować poszarpany kontur filtrami.

Zanim opublikujesz portret z obrobionym tłem, przebiegnij po liście, żeby nie nadepnąć na typowe grabie. Większość porażek z tłem sprowadza się do kilku powtarzających się błędów, i niemal wszystkie łatwo wyłapać w minutę sprawdzenia.

• Zbyt silne rozmycie. Delikatne bokeh wygląda drożej niż rozmycie na maksimum. Jeśli tło zamieniło się w mgłę, osłab efekt.
• Ostra aureola wokół sylwetki. Znak tego, że tło rozmyto lub zmieniono zbyt zgrubnie. Przejście powinno być płynne, bez świecącej obwódki.
• Niezgranie światła. Światło na człowieku i na nowym tle powinno iść mniej więcej z jednej strony i być jednej temperatury.
• Wycięte włosy. Ostry kontur, przerwy między pasmami i ciemny kant po krawędzi zdradzają montaż.
• Brak cienia. Przy zmianie tła człowiek bez ani jednego cienia jakby wisi w powietrzu. Lekki cień dodaje realizmu.
• Zbyt jaskrawe tło. Jeśli tło pstrzy się, przeciąga uwagę z twarzy.
• Prześwietlone białe tło. Czysta biel często zjada jasne włosy i krawędzie odzieży, miękki jasnoszary jest bezpieczniejszy.
• Zapomniane drobiazgi. Prześwity między ręką a ciałem, zauszniki okularów, kolczyki, programy czasem zostawiają tam kawałki starego tła.

Jeśli po wszystkich punktach wszystko czyste, tło gotowe. Jedno wspólne kryterium: dobra obróbka tła jest niezauważalna, widz widzi człowieka, a nie ślady wycinki.

Szybkie samosprawdzenie przed publikacją

Żeby nie oglądać każdego piksela, jest para prostych chwytów. Zmniejsz zdjęcie do rozmiaru podglądu, w jakim zobaczą je w feedzie lub komunikatorze, i spójrz na nie w całości: czy rzucają się w oczy aureola, kant lub niezgranie światła. Jeśli na małym podglądzie wszystko spokojne, w większości przypadków tło zrobione jest dobrze.

Potem zrób odwrotnie, powiększ kontur włosów i ramion na maksimum. W tej skali widać poszarpane krawędzie, przerwy i kolorowe obramowanie. Tak od razu zrozumiesz, czy kadr nadaje się do druku i dużego formatu, czy warto oddać go do ręcznego dopracowania. Te dwa sprawdzenia zajmują mniej niż minutę i ratują przed większością niezręcznych wyników.

Warto też spojrzeć na zdjęcie świeżym okiem po pewnym czasie albo pokazać je komuś jeszcze. Gdy długo dłubie się przy obróbce, oko się zamydla i przestaje zauważać aureolę lub niezgranie światła, do których zdążyło przywyknąć. Postronny człowiek łapie takie usterki w sekundę. Jeśli jest wątpliwość, lepiej odłożyć publikację na godzinę i przejrzeć, niż potem przerabiać już wyłożony portret.

Jeśli trzeba szybko zrobić schludny awatar, zdjęcie na profil lub obrazek do mediów społecznościowych, zacznij od prostego: wgraj portret do naszego bezpłatnego narzędzia online do usuwania tła, podstaw czysty kolor lub miękki gradient, w razie chęci dodaj lekkie rozmycie. Dla większości codziennych zadań tego wystarcza, i zajmuje wszystko parę minut. Najlepiej automatyka sprawdza się na ostrym kadrze z zebraną fryzurą i kontrastowym tłem, więc dobierz ostrzejszy oryginał.

A jeśli zdjęcie jest naprawdę ważne, na przykład portret na druk, okładka lub kadr z rozpuszczonymi włosami na skomplikowanym tle, oddaj je do ręcznego retuszu fachowcowi. Starannie opracuje krawędzie pasm, usunie kolorowy kant, uzgodni światło i tło, doda w razie potrzeby lekki cień, i portret będzie wyglądał naturalnie, bez śladów montażu. To ten przypadek, gdy kilka minut pracy profesjonalisty oszczędza ci wrażenie, które zdjęcie robi na innych.

Jeśli krótko sprowadzić wszystko do jednej decyzji: najpierw oceń, jak ważny jest kadr i jak skomplikowany ma kontur. Prosty przypadek, zebrane włosy, równe tło, zadanie do mediów społecznościowych, śmiało rób sam w parę minut. Skomplikowany przypadek, rozpuszczone loki, druk, odpowiedzialny portret, nie trać nerwów na walkę z automatyką i oddaj do ręcznego dopracowania. Takie podejście oszczędza i czas, i jakość.

Główna reguła jest prosta: niech obróbka pozostaje niezauważalna, a w centrum uwagi będziesz ty, a nie tło za plecami. Zacznij od bezpłatnego narzędzia już teraz, a skomplikowane kadry przechowaj na ręczne dopracowanie.

Tak, narzędzie usuwa tło całkowicie bezpłatnie, bez rejestracji i bez znaków wodnych na gotowym obrazie. Pobierasz gotowy PNG z przezroczystym tłem w oryginalnej jakości.

Nie, rejestracja nie jest wymagana. Wgraj zdjęcie, sieć neuronowa automatycznie oddzieli obiekt od tła, i od razu pobierzesz wynik.

Zdjęcia obrabiane są automatycznie i nie są publikowane w otwartym dostępie. Pliki używane są wyłącznie do obróbki bieżącego obrazu, a nie dla cudzych oczu.

Obsługiwane są JPG, PNG i WebP. Na wyjściu dostajesz PNG z przezroczystym tłem, który wygodnie wstawia się na białe tło karty produktowej lub na dowolne inne tło.

Tak, narzędzie działa wprost w przeglądarce telefonu, w tym iPhone i Android, bez instalacji aplikacji. Wystarczy otworzyć stronę, wgrać zdjęcie i zapisać gotowy PNG.