Zdjęcie do wizy: wymiary i wymagania według krajów, od Schengen po Chiny i USA

Jednego wymiaru zdjęcia do wizy nie ma: każdy kraj ustala własny. Najczęściej jest to 35x45 mm (Schengen, Japonia, Korea, Tajlandia, Kanada), do USA i Indii potrzebny jest kwadrat 2x2 cale, czyli około 50x50 mm, do Chin 33x48 mm, do Turcji 50x60 mm. Różnią się też drobiazgi, przez które zdjęcia są odrzucane: USA i indyjska e-wiza wymagają zdjęcia bez okularów, Chiny i Schengen okulary dopuszczają, w jednych krajach tło ma być ściśle białe, a w innych po prostu jasne.

Poniżej znajdziesz zbiorczą tabelę wymiarów w milimetrach i pikselach, a dalej omówienie krajów, o które pytacie najczęściej. Wymagania sprawdziliśmy na oficjalnych stronach konsulatów i urzędów wizowych. Tam, gdzie oficjalnej liczby nie udało się znaleźć, piszemy o tym wprost i radzimy dopytać w konsulacie, zamiast wymyślać normę.

Dlaczego każdy kraj ma inny wymiar

Wymagania wobec zdjęcia ustala strona przyjmująca: konsulat, urząd imigracyjny albo portal wiz elektronicznych. Każda z tych instytucji ma własne formularze z ramką na zdjęcie i własne programy sprawdzające. Dlatego zdjęcie, które pasowało do wizy Schengen, do wniosku o wizę USA się nie nada: tam potrzebny jest kwadrat, a nie pionowy prostokąt.

Podstawa jest jednak wspólna: większość krajów opiera się na zaleceniach ICAO dotyczących portretów w dokumentach podróży. Stąd prawie wszędzie te same co do sensu zasady: twarz na wprost, neutralny wyraz, równe światło, jednolite jasne tło, aktualne zdjęcie. Różnią się wymiar kadru, część, jaką zajmuje głowa, i podejście do okularów.

Wymiary zdjęć do wizy: tabela zbiorcza

W tabeli są formaty z katalogu naszego narzędzia: wymiar odbitki w milimetrach, wymiar pliku w pikselach i maksymalna waga, pod którą narzędzie przygotowuje plik. To robocze parametry przygotowania, a nie zamiennik instrukcji konsulatu. W dwóch przypadkach portal prosi o plik mniejszy niż w tabeli: to chiński wniosek online i koreańskie zezwolenie K-ETA, piszemy o nich niżej.

W katalogu są też inne kierunki: Singapur, Malezja, Filipiny, Australia, Nowa Zelandia, kraje Azji Środkowej i Kaukazu, Bałkany, Ameryka Łacińska. Zasada jest ta sama: wybierasz dokument, a wymiar kadru ustawia się sam.

Milimetry a piksele: jak to przeliczyć

Milimetry są potrzebne, gdy zdjęcie się drukuje i wkleja do wniosku. Piksele są potrzebne, gdy plik wgrywa się na stronę. To jedno i to samo zdjęcie w dwóch postaciach. Łączy je gęstość druku: im więcej pikseli przypada na milimetr, tym ostrzejsza odbitka. Dlatego format 35x45 ma w tabeli dwa warianty, 413x531 i 600x800: proporcje są takie same, różni się zapas ostrości.

Same urzędy liczą tak samo. Departament Stanu USA pozwala na przykład zeskanować gotowe papierowe zdjęcie 2x2 cale w rozdzielczości 300 punktów na cal: wychodzi dokładnie kwadrat 600x600 pikseli, czyli dolna granica dla amerykańskiego wniosku. Ambasady Tajlandii dla wizy elektronicznej także podają gęstość 300 punktów na cal.

Zdjęcie papierowe czy plik: czego potrzebujesz

Scenariusze są trzy. Pierwszy: papierowy wniosek i osobiste złożenie dokumentów, potrzebne są wydrukowane zdjęcia. Tak składa się wniosek o wizę do Japonii i o zwykłą wizę do Izraela. Drugi: wniosek wypełnia się na stronie, tam wgrywa się plik, a potem wydrukowany wniosek zanosi się razem z papierowym zdjęciem. Tak wygląda ubieganie się o wizę do Chin i o zwykłą, nieelektroniczną wizę do Indii. Trzeci: procedura w pełni elektroniczna, gdzie potrzebny jest tylko plik: e-wizy Indii i Tajlandii, formularz DS-160 do nieimigracyjnej wizy USA.

O tym, ile odbitek trzeba, decyduje konsulat. Kilka potwierdzonych przykładów: do wizy imigracyjnej USA i dla zwycięzców loterii wizowej na rozmowę przynosi się dwa identyczne zdjęcia, izraelskie ambasady do wizy odwiedzinowej B/2 proszą o dwa zdjęcia, a do nieimigracyjnej wizy USA wystarcza plik, choć część konsulatów dodatkowo prosi o jedną odbitkę. W przypadku Schengen i Japonii liczbę zdjęć sprawdź na liście dokumentów swojego centrum wizowego.

Jeśli nie masz pewności, który scenariusz Cię dotyczy, przygotuj od razu oba warianty. Z jednego udanego ujęcia powstaje i plik do wgrania, i odbitka.

Co jest wspólne dla prawie wszystkich krajów

Istnieje zestaw zasad, który pokrywa się u zdecydowanej większości konsulatów. Jeśli zachowasz je przy robieniu zdjęcia, pod konkretny kraj zostanie tylko dopasowanie wymiaru.

• Twarz dokładnie na wprost, głowa nieprzechylona i nieobrócona, wzrok skierowany w obiektyw.
• Wyraz twarzy neutralny, usta zamknięte, oczy otwarte i dobrze widoczne.
• Tło jednolite i jasne, bez wzorów, przedmiotów i cieni.
• Światło równe: bez cieni na twarzy, bez prześwietleń i czerwonych oczu.
• W kadrze tylko Ty, w zwykłym codziennym ubraniu.
• Nakrycie głowy dopuszcza się ze względów religijnych (część krajów dodaje medyczne), a twarz pozostaje wtedy w całości odsłonięta.
• Zdjęcie kolorowe, ostre, bez ramek i bez retuszu.

Jak stare może być zdjęcie do wizy: prawie wszędzie 6 miesięcy

USA, Chiny, Japonia, Korea, Tajlandia, Kanada i centra wizowe Niemiec podają ten sam termin: zdjęcie zrobione nie wcześniej niż sześć miesięcy przed złożeniem wniosku. Czechy formułują to inaczej, bez terminu: zdjęcie ma oddawać obecny wygląd.

To nie jest formalność. Koreańskie konsulaty wprost uprzedzają, że odrzucą zdjęcie, jeśli jest takie samo jak w paszporcie albo innym dokumencie wydanym ponad pół roku temu. Ambasady Tajlandii proszą, by nie wycinać zdjęcia ze skanu paszportu, i ostrzegają: jeśli zdjęcie nie przypomina Cię dzisiaj, można nie zostać wpuszczonym do kraju. Starego, choćby udanego ujęcia lepiej nie używać.

Te trzy kierunki budzą najwięcej pytań i każdy ma swój charakter. USA wymagają kwadratu i zakazują okularów. Schengen jest surowy co do wielkości twarzy w kadrze. Chiny mają najbardziej nietypowy format i sprawdzają plik automatycznie już na etapie wniosku.

Zdjęcie do wizy USA: kwadrat 2x2 cale

Według wymagań Departamentu Stanu USA zdjęcie jest kwadratowe, 2x2 cale, czyli 51x51 mm. W katalogach format oznacza się jako 50x50. Głowa od brody do czubka zajmuje od 1 do 1 3/8 cala, czyli od 50 do 69 procent wysokości kadru. W milimetrach górna granica wynosi 35, a dolną w różnych dokumentach urzędu zaokrągla się różnie, dlatego pewniej trzymać się procentów: głowa zajmuje od połowy do dwóch trzecich wysokości zdjęcia.

Tło białe lub prawie białe, wyraz twarzy neutralny, oboje oczu otwarte. Zdjęcie kolorowe, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Ubranie codzienne: mundury i stroje służbowe nie są dopuszczalne, z wyjątkiem stroju religijnego noszonego na co dzień. Nakrycie głowy zasłaniające włosy lub linię włosów jest możliwe tylko wtedy, gdy nosi się je codziennie ze względów religijnych, i nie może rzucać cienia na twarz.

USA: zdejmujemy okulary, słuchawki też

Główna różnica w amerykańskich zasadach: od listopada 2016 roku okulary na nowych zdjęciach wizowych są niedopuszczalne. Nie tylko przyciemniane czy z odblaskami, zwykłe też. Wyjątek jest jeden i rzadki: okularów nie można zdjąć ze względów medycznych i potwierdza to oświadczenie lekarza. Jeśli nosisz okulary stale, do zdjęcia i tak trzeba je zdjąć.

Słuchawki i zestawy bezprzewodowe w kadrze są niedopuszczalne. Aparat słuchowy, jeśli korzystasz z niego stale, można zostawić.

Druga twarda zasada: zdjęcia nie wolno poprawiać ani zmieniać cyfrowo. Żadnych filtrów, wygładzania skóry, zmiany rysów twarzy. Przyciąć kadr i doprowadzić go do właściwego wymiaru można, zmieniać wyglądu nie wolno.

USA: plik do formularza DS-160 i loterii wizowej

Formularz DS-160 wypełnia się na stronie, a zdjęcie wgrywa się tam jako plik. Wymagania Departamentu Stanu wobec obrazu cyfrowego:

• kwadrat o boku od 600 do 1200 pikseli;
• format JPEG;
• waga nie większa niż 240 KB;
• obraz kolorowy, 24 bity na piksel, przestrzeń barw sRGB (w niej zapisuje większość aparatów i telefonów).

Nasze narzędzie przygotowuje pod ten dokument plik 600x600 pikseli i pilnuje, żeby waga zmieściła się w limicie. W loterii wizowej ramy są te same, ale wymiar podano sztywno: dokładnie 600x600 pikseli, JPEG do 240 KB. W loterii błąd kosztuje inaczej, to temat na osobne omówienie.

Jeśli gotowego pliku nie masz, a masz papierowe zdjęcie, można je zeskanować, ale tylko wtedy, gdy samo ma wymiar 2x2 cale: skanować trzeba w rozdzielczości 300 punktów na cal. Skan zdjęcia 35x45 zrobionego do innego dokumentu się nie nada: proporcje głowy w kwadracie wyjdą niewłaściwe. Część konsulatów prosi o przyniesienie na rozmowę także jednej wydrukowanej odbitki, jest to podane w instrukcji konkretnej ambasady.

Zdjęcie do wizy Schengen: 35x45 mm i twarz na 70-80 procent kadru

Do wizy Schengen potrzebne jest zdjęcie 35x45 mm. Kluczowe wymaganie dotyczy nie kadru, lecz twarzy: według niemieckiego wzorca zdjęć wysokość twarzy od brody do czubka głowy wynosi od 32 do 36 mm, czyli 70-80 procent wysokości zdjęcia. Mówiąc prościej, twarz jest duża, ramiona widać tylko trochę, nad głową zostaje niewielki margines. Dla dzieci do szóstego roku życia niemieckie przepisy dopuszczają odstępstwa co do wysokości twarzy.

Właśnie na tym potykają się zdjęcia robione samodzielnie: ktoś bierze portret do pasa, przycina go do proporcji 35x45 i twarz wychodzi za mała. Wymiar odbitki się zgadza, a zdjęcia nie przyjmują. Kadrować trzeba od twarzy, a nie od krawędzi. Jak działa takie przycinanie, opisaliśmy w tekście o przycinaniu zdjęć online.

Schengen: tło, okulary i różnice między krajami

Okulary w zasadach Schengen, inaczej niż w amerykańskich, są dopuszczalne: według niemieckiego wzorca szkła nie mogą być przyciemniane ani dawać odblasków, a oczy muszą być dobrze widoczne. Okulary przeciwsłoneczne są wykluczone. Jeśli oprawka jest masywna i zasłania oczy, bezpieczniej zrobić zdjęcie bez okularów: niczego to nie narusza, a usuwa ryzyko.

„Zdjęcie do Schengen” to nie jeden dokument, lecz wspólny standard, który każdy kraj opisuje własnymi słowami, a rozbieżności zdarzają się nawet w obrębie jednego kraju:

• Niemcy. Ogólny wzorzec mówi o jednolitym jasnym tle, a niemieckie centra wizowe w części krajów piszą surowiej: białe tło, bez narożników i owali, bez retuszu, zdjęcie nie starsze niż sześć miesięcy, uszy najlepiej odsłonięte.
• Czechy. Przy tym samym wymiarze 35x45 mm MSZ podaje minimalną odległość od oczu do brody, 13 mm, cywilne ubranie, zakaz ciemnych okularów (z wyjątkiem osób niewidomych) i nakrycie głowy tylko ze względów religijnych lub medycznych.

Stąd praktyczny wniosek: wymiar przyjmij wspólny, tło zrób białe (pasuje do każdego ze sformułowań), a liczbę zdjęć i szczegóły sprawdź na stronie kraju, do którego składasz wniosek.

Chiny: czy wiza jest potrzebna i jaki wymiar ma zdjęcie

Najpierw sprawdź, czy w ogóle potrzebujesz wizy. Chiny stosują ruch bezwizowy dla posiadaczy zwykłych paszportów z wielu krajów: obejmuje on krótkie wyjazdy turystyczne, podróże służbowe, odwiedziny u rodziny i znajomych oraz tranzyt. Lista krajów, dozwolony czas pobytu i data, do której zasada obowiązuje, zmieniają się co jakiś czas, więc aktualne warunki dla swojego paszportu sprawdź na stronie chińskiej ambasady przed planowaniem podróży. Do nauki, pracy i dłuższych wyjazdów wiza i zdjęcie nadal są potrzebne.

Wymiar jest niestandardowy: 33 mm szerokości i 48 mm wysokości. Centra wizowe i konsulaty Chin podają też wymiary głowy: szerokość od 15 do 22 mm, wysokość od 28 do 33 mm. Tło białe, bez ramki na krawędzi, zdjęcie kolorowe, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy.

Są wymagania, których inne kraje nie mają albo traktują je łagodniej. Uszy widoczne, usta zamknięte, oczy otwarte. Przechylenie głowy w bok nie większe niż 20 stopni, w górę lub w dół nie większe niż 25. Okulary są dozwolone, poza okularami w grubej oprawie, z przyciemnianymi szkłami i z odblaskami. Nakrycie głowy tylko ze względów religijnych. W kadrze nie może być żadnych obcych przedmiotów, a samo zdjęcie ma być bez prześwietleń, czerwonych oczu i zniekształceń.

Chiny: zdjęcie we wniosku online

Wniosek o chińską wizę wypełnia się na stronie i tam też wgrywa się zdjęcie. Wymagania wobec pliku są tu wyjątkowo ciasne: według instrukcji centrów wizowych to JPEG o szerokości od 354 do 420 pikseli i wysokości od 472 do 560 pikseli, o wadze od 40 do 120 KB. Jest też dolna granica wagi: zbyt lekkiego pliku system również nie przyjmie.

Format „Chiny” w naszym narzędziu jest ustawiony pod te ramy: plik 420x560 pikseli o wadze od 40 do 120 KB. Aktualne limity są pokazane na samej stronie wgrywania we wniosku, sprawdzaj je tam: jeśli portal je zmieni, plik trzeba będzie dopasować. Jak zmniejszyć plik i go nie zepsuć, opisaliśmy w artykule o tym, jak zmniejszyć wagę zdjęcia bez utraty jakości.

System sprawdza plik automatycznie i odrzuca go bez szczegółowych wyjaśnień. Jeśli czepia się tła albo ułożenia głowy, łatwiej zrobić zdjęcie od nowa na białym tle przy równym świetle, niż ratować nieudane. Papierowe zdjęcie do wniosku i plik najwygodniej uzyskać z jednego wyjściowego ujęcia.

Kierunki azjatyckie łączy znajomy format 35x45 mm, ale mylić ich nie warto: Indie mają kwadrat, e-wizy mają własne wymagania wobec pliku, a Korea i Tajlandia są szczególnie surowe co do aktualności zdjęcia. Osobno omawiamy Izrael, Kanadę i Turcję.

Zdjęcie do wizy do Japonii: 45x35 mm, bez cienia i odblasków

Według standardu japońskich ambasad zdjęcie do wizy ma 45 mm wysokości i 35 mm szerokości. Zostało zrobione w ciągu sześciu miesięcy przed złożeniem wniosku. Na zdjęciu jest tylko wnioskodawca, obraz jest ostry i bez zniekształceń, twarz skierowana na wprost i niezasłonięta włosami.

Tło bez wzoru i bez cienia, niezbyt ciemne: osoba ma się wyraźnie odcinać od tła, a nie z nim zlewać. Nakrycia głowy są niedopuszczalne. Okulary są możliwe, ale na szkłach nie może być odbić światła. Kadr obejmuje obszar od górnej części klatki piersiowej do czubka głowy, nad głową zostaje niewielki wolny margines.

Zdjęcie przykleja się do papierowego wniosku. W japońskim standardzie jest rzadkie zastrzeżenie: obrazu nie wolno wdrukować we wniosek z komputera, potrzebna jest prawdziwa fotografia. W starszych instrukcjach pojawiał się też format kwadratowy 45x45 mm, oficjalnego potwierdzenia dla niego obecnie nie znaleźliśmy. Jeśli na liście dokumentów Twojego centrum wizowego podano inny wymiar albo określoną liczbę zdjęć, trzymaj się listy. Nasze narzędzie przygotowuje dla Japonii format 35x45 mm i plik 600x800 pikseli.

Korea Południowa: 35x45 mm i zezwolenie K-ETA

Koreańskie konsulaty proszą o kolorowe zdjęcie 35x45 mm na jednolitym, równo oświetlonym jasnym tle, bez plam i zagięć, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Wnioskodawca patrzy prosto w obiektyw. Okulary przeciwsłoneczne i nakrycia głowy są zakazane, wyjątek robi się ze względów medycznych.

Religijne nakrycie głowy jest dopuszczalne, jeśli twarz od brody do czoła widać w całości: brwi, oczy, nos i usta są odsłonięte. Uszy mogą być w takim przypadku zakryte. W pozostałych sytuacjach lepiej je odsłonić: wśród powodów odrzucenia konsulaty wymieniają zdjęcia, na których trudno rozpoznać osobę, i podają jako przykład mocno zmienioną twarz, inny kolor włosów, słabą jakość i zdjęcia bez widocznych uszu.

O kolorze tła koreańskie instrukcje mówią łagodnie: jasne i jednolite. Najbezpieczniejsze jest białe, pasuje do każdej interpretacji.

Na krótkie wyjazdy zamiast wizy wyrabia się elektroniczne zezwolenie K-ETA, a zdjęcie wgrywa się tam jako plik. Limit wymiaru i wagi na tym portalu jest wyraźnie niższy niż we wnioskach wizowych, więc plik z naszej tabeli może okazać się dla niego za duży. Dokładne liczby są pokazane w formularzu wgrywania: sprawdź je tam i w razie potrzeby zmniejsz plik.

Tajlandia: plik JPG do 3 MB i aktualne zdjęcie

Najpierw o tym, czy wiza jest potrzebna. Obywatele wielu krajów nie potrzebują jej na krótkie wyjazdy turystyczne, ale dozwolony czas pobytu bezwizowego Tajlandia zmieniała, więc sprawdź go dla swojego paszportu przed zakupem biletów. Na długie wyjazdy, naukę, pracę i wizę DTV wyrabia się wizę elektroniczną i to do niej potrzebne jest zdjęcie.

Ambasady Tajlandii opisują je tak: fotografia w formacie paszportowym w pliku JPG lub JPEG, gęstość 300 punktów na cal, waga nie większa niż 3 MB, zdjęcie zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. W naszym katalogu dla Tajlandii, łącznie z DTV, jest format 35x45 mm i plik 413x531 pikseli: to właśnie 35x45 mm przy 300 punktach na cal.

Dwa błędy ambasady wymieniają osobno. Pierwszy: zdjęcie wycięte ze skanu paszportu. Potrzebne jest osobne, aktualne zdjęcie, a nie fragment strony dokumentu. Drugi: stara fotografia. Jeśli nie oddaje Twojego obecnego wyglądu, można nie zostać wpuszczonym do kraju.

Szczegółowych norm dotyczących wielkości głowy i odcienia tła w tajlandzkich instrukcjach nie ma, dlatego trzymaj się zasad ogólnych: białe lub jasne tło, twarz na wprost, neutralny wyraz, bez nakrycia głowy i ciemnych okularów.

Indie: zdjęcie kwadratowe i żadnych okularów

Indie, podobnie jak USA, wymagają kwadratu. Dla wizy elektronicznej oficjalny portal podaje: format JPEG, waga od 10 KB do 1 MB, wysokość i szerokość równe. Twarz na wprost, oczy otwarte, głowa pośrodku i widoczna w całości, od góry włosów do brody. Tło jednolite, jasne lub białe, bez cieni na twarzy i za plecami, bez ramek. I szczegół, który często się pomija: zdjęcie do wizy elektronicznej robi się bez okularów.

Razem ze zdjęciem na portal wgrywa się stronę paszportu z danymi, a ona ma własne ramy: plik PDF o wadze od 10 do 300 KB. To częsta przyczyna zatoru: zdjęcie przechodzi, a skan paszportu okazuje się za ciężki.

Do zwykłej, nieelektronicznej wizy wniosek wypełnia się na tym samym portalu, ale wymagania wobec pliku są surowsze: JPEG od 10 do 300 KB, kwadrat o boku od 350 do 1000 pikseli, głowa od brody do czubka od 25 do 35 mm. Do wydrukowanego wniosku dołącza się papierowe zdjęcie 5x5 cm. Narzędzie przygotowuje dla Indii plik 900x900 pikseli: do wizy elektronicznej nadaje się od razu, a przy zwykłej sprawdź wagę i w razie potrzeby zmniejsz ją do 300 KB.

Izrael: dwa zdjęcia 5x5 cm

Obywatele krajów zwolnionych z obowiązku wizowego nie potrzebują wizy na krótkie wyjazdy do Izraela, ale od 1 stycznia 2025 roku przed podróżą muszą uzyskać elektroniczne zezwolenie ETA-IL. Wydaje się je na podstawie formularza online; co dokładnie trzeba będzie wgrać, zobaczysz w samym formularzu.

Jeśli natomiast potrzebujesz właśnie wizy, na przykład odwiedzinowej B/2 dla obywateli krajów objętych obowiązkiem wizowym, izraelskie ambasady podają na liście dokumentów dwa zdjęcia 5x5 cm na białym tle, twarz na wprost. W internecie dla Izraela spotyka się też inne wymiary, 35x45 i 55x55 mm, ale na stronach ambasad znaleźliśmy właśnie 5x5.

Osobnej pozycji „Izrael” w katalogu narzędzia nie ma. Kwadrat o takim wymiarze dają formaty 50x50 mm, na przykład „Indie (eVISA)”. Przed drukiem sprawdź listę dokumentów swojego konsulatu: przy niektórych kategoriach wiz wymagania mogą się różnić.

Kanada i Turcja: w skrócie

Dla wizy pobytu czasowego w Kanadzie urząd imigracyjny ustala kadr nie mniejszy niż 35x45 mm i wielkość głowy od brody do czubka od 31 do 36 mm. Tło białe lub jasne, wyraz neutralny, usta zamknięte, w kadrze mieści się górna część ramion. Zdjęcia są identyczne, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy i wydrukowane na dobrej jakości papierze fotograficznym.

Konsulaty Turcji przy wnioskach wizowych podają zdjęcie biometryczne 50x60 mm na białym tle bez wzoru: twarz odsłonięta, niezasłonięta włosami, głowa nieprzechylona, usta zamknięte. Pogniecionych i uszkodzonych odbitek nie przyjmują.

Inne kraje: jak samodzielnie sprawdzić wymagania

Jeśli Twojego kraju nie ma w omówieniu, sposób postępowania jest zawsze ten sam. Znajdź oficjalną stronę konsulatu albo centrum wizowego i wypisz cztery rzeczy: wymiar zdjęcia w milimetrach, wymagania wobec tła, podejście do okularów oraz, jeśli wniosek jest elektroniczny, parametry pliku. Potem otwórz stronę przygotowania zdjęcia do wizy i wybierz kraj z listy.

Nie ufaj ślepo tabelom na zewnętrznych stronach, także naszej: wymagania się zmieniają, a konsulaty aktualizują je bez zapowiedzi. Dla Wietnamu, Indonezji, Egiptu, ZEA i Arabii Saudyjskiej w tabeli są robocze formaty z katalogu i przed złożeniem wniosku warto porównać je z portalem wizy elektronicznej. Ostatnie słowo zawsze należy do tego, kto przyjmuje dokumenty.

Przy większości wiz nie trzeba iść do zakładu fotograficznego. Zdjęcie z telefonu się nada, jeśli przy jego robieniu spełnisz kilka warunków, a wymiar, marginesy i wagę pliku można ustawić automatycznie. Nie wszystko jednak da się poprawić po fakcie, dlatego zacznij od dobrego ujęcia wyjściowego.

Jak zrobić zdjęcie do wizy telefonem

Stań twarzą do okna w ciągu dnia: rozproszone światło daje równo oświetloną twarz bez ostrych cieni. Nie rób zdjęcia pod światło ani pod lampą sufitową, bo od niej pojawiają się cienie pod oczami. Za plecami potrzebna jest jasna jednolita ściana, najlepiej pół metra od niej, żeby cień nie kładł się na tle.

Poproś kogoś, żeby zrobił Ci zdjęcie z odległości półtora do dwóch metrów, trzymając telefon na wysokości Twoich oczu. Selfie z wyciągniętej ręki zniekształca proporcje twarzy. Zostaw w kadrze zapas: głowa i ramiona z marginesami dookoła, przycinanie i tak będzie później.

• Odgarnij włosy z twarzy, dla Chin i Korei odsłoń uszy.
• Zdejmij okulary, jeśli składasz wniosek do USA albo o indyjską e-wizę. Przy pozostałych krajach pilnuj, żeby nie było odblasków.
• Zdejmij słuchawki i zestaw słuchawkowy.
• Wyłącz filtry, upiększanie twarzy i tryb portretowy z rozmyciem.
• Zrób kilka ujęć i wybierz to, na którym wzrok jest skierowany prosto, a usta są zamknięte.

Jak dopasować zdjęcie do kraju w narzędziu

Otwórz narzędzie „Zdjęcie do dokumentów online”, wgraj zdjęcie i wybierz rodzaj dokumentu, czyli kraj i typ wizy. Nada się plik JPEG, PNG, WebP, HEIC lub AVIF o wielkości do 20 MB. Od wybranego dokumentu zależą wymiar kadru, marginesy wokół głowy i maksymalna waga pliku.

Dalej narzędzie kadruje zdjęcie według normy, wyrównuje tło i sprowadza wagę pliku do dopuszczalnej. Tło narzędzie robi białe, wyboru koloru w nim nie ma: do wiz prawie zawsze potrzebne jest właśnie białe.

Narzędzie ma swoje granice. Nie znajdzie twarzy na zdjęciu z profilu ani tam, gdzie jest ona ucięta. Zbyt małe zdjęcie wyjściowe, poniżej 600 pikseli na krótszym boku, się nie nada: zabraknie jakości. Nie naprawi też tego, co zostało zepsute przy fotografowaniu: przechylonej głowy, zamkniętych oczu, odblasków na okularach, poruszonego kadru. Takie zdjęcie łatwiej zrobić od nowa.

Co pokazuje sprawdzenie zdjęcia

Jeszcze przed obróbką widzisz wstępne sprawdzenie: czy wybrano format, czy wystarcza rozdzielczości zdjęcia wyjściowego, czy głowa jest ustawiona prosto i na ile białe jest tło. Przy każdym punkcie jest oznaczenie: w normie, ostrzeżenie albo błąd. Po obróbce pokazane są zdjęcia „przed” i „po”, wymiar i maksymalna waga pliku.

Jeśli tło jest oznaczone jako niebiałe, to znaczy, że za plecami były cienie albo przedmioty i lepiej zrobić zdjęcie od nowa przy równej ścianie. O tym, jak działa zamiana tła i gdzie się myli, jest osobny artykuł: jak usunąć tło ze zdjęcia online.

Sprawdzenie dotyczy parametrów technicznych i nie zastępuje pracownika konsulatu. Obróbka i podgląd ze znakiem wodnym są bezpłatne, czysty plik bez znaku jest płatny. Zdjęcie do obróbki jest wysyłane na serwer.

Jedno zdjęcie do kilku wiz: kiedy to działa

Ujęcie wyjściowe może być jedno, a przycięcie pod każdy kraj inne. Zdjęcie 35x45 mm na białym tle nada się do Schengen, Japonii, Korei, Tajlandii i Kanady, jeśli jest aktualne, a twarz wystarczająco duża. Dla USA, Indii i Izraela z tego samego ujęcia robi się kwadrat, dla Chin pion 33x48 mm, dla Turcji 50x60 mm.

Żeby jedno ujęcie pasowało wszędzie, od razu fotografuj według najsurowszych zasad: białe tło, bez okularów, uszy odsłonięte, usta zamknięte. Takie zdjęcie nie narusza wymagań żadnego z omówionych krajów.

Jak wydrukować zdjęcie do wizy

Jeśli konsulat przyjmuje tylko plik, druk nie jest potrzebny. Jeśli potrzebna jest odbitka, liczą się dwie rzeczy: żeby przy druku nie zmienił się wymiar i żeby papier był fotograficzny. USA i Kanada wprost wymagają dobrej jakości papieru fotograficznego, Japonia nie przyjmuje obrazu wdrukowanego we wniosek. Częsty błąd: plik 35x45 mm wysyła się do druku z opcją dopasowania do strony i drukarka go rozciąga. Twarz jest prawidłowa, a zdjęcie o parę milimetrów większe i w ramkę wniosku się nie mieści.

Przy druku wybieraj rzeczywisty rozmiar, bez skalowania. Po wydrukowaniu przyłóż linijkę: 35 mm ma być 35 mm. Wycinaj równo po krawędzi, bez białej obwódki: Chiny i Indie wprost piszą, że ramki być nie może. Chroń odbitkę przed zagięciami: pogniecione zdjęcia są odrzucane.

Dlaczego zdjęcie wygenerowane przez AI nie nadaje się do wizy

Pokusa jest zrozumiała: wgrać selfie do generatora i dostać „idealny portret biznesowy na białym tle”. Do wizy to zły pomysł. Sieć neuronowa nie obrabia Twojego zdjęcia, tylko rysuje nową twarz, podobną do Twojej: trochę inny kształt nosa, inne uszy, wygładzona skóra. Taki portret przedstawia nie Ciebie, lecz podobną osobę.

Przepisy też są przeciw. Departament Stanu USA wprost wymaga, żeby zdjęcie nie było poprawione ani zmienione cyfrowo. Centrum wizowe Niemiec nie przyjmuje zdjęć z retuszem, ambasady Tajlandii proszą, by nie przysyłać zmienionych zdjęć. Sens jest wszędzie ten sam: na zdjęciu masz być Ty, tak jak wyglądasz teraz.

Nasze narzędzie działa inaczej: nie zmienia twarzy. Przycina kadr, wyrównuje go, ustawia jednolite tło i doprowadza plik do właściwego wymiaru i wagi. Rysy twarzy, skóra i fryzura zostają takie, jakimi uchwycił je aparat.

Dlaczego zdjęcie do wizy zostaje odrzucone

1. Zły wymiar: przyniesiono 35x45 tam, gdzie potrzebny jest kwadrat, albo odwrotnie.
2. Twarz za mała albo za duża w kadrze.
3. Okulary tam, gdzie są zakazane, albo odblaski na szkłach.
4. Cień na tle, szare lub kolorowe tło zamiast białego.
5. Stare zdjęcie, takie samo jak w paszporcie, albo zdjęcie wycięte ze skanu paszportu.
6. Plik w złym formacie, o złym wymiarze w pikselach, cięższy albo lżejszy niż limity portalu.
7. Ślady retuszu, filtrów albo generowania.

Prawie wszystko to rozwiązuje się na etapie fotografowania i wyboru właściwego formatu. Poświęć pięć minut na stronę konsulatu, zrób aktualne zdjęcie przy oknie i obejrzyj wstępne sprawdzenie jeszcze przed obróbką.

Jaki wymiar ma zdjęcie do wizy Schengen? 35x45 mm. Twarz ma być duża: według niemieckiego wzorca to 32-36 mm od brody do czubka głowy, czyli 70-80 procent wysokości zdjęcia. Czechy dodatkowo wymagają co najmniej 13 mm od oczu do brody. Szczegóły różnią się między krajami, sprawdzaj je na stronie swojego konsulatu.

Czy zdjęcie do wizy można zrobić w okularach? To zależy od kraju. Do wizy USA okulary są niedopuszczalne, wyjątek dotyczy tylko względów medycznych z oświadczeniem lekarza. Do indyjskiej wizy elektronicznej zdjęcie też robi się bez okularów. Schengen, Chiny i Japonia dopuszczają okulary, jeśli nie ma odblasków i przyciemnianych szkieł, a Chiny wykluczają jeszcze grubą oprawę. Najpewniejszy wariant: zdjęcie bez okularów.

Jakie zdjęcie jest potrzebne do wizy USA? Kwadratowe, 2x2 cale (51x51 mm), na białym lub prawie białym tle, bez okularów, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Głowa zajmuje od 50 do 69 procent wysokości kadru. Do formularza DS-160 potrzebny jest plik JPEG od 600x600 do 1200x1200 pikseli o wadze do 240 KB.

Jaki wymiar ma zdjęcie do wizy do Chin? 33x48 mm, tło białe. Szerokość głowy 15-22 mm, wysokość 28-33 mm, uszy widoczne, usta zamknięte. Do wniosku online potrzebny jest plik JPEG od 354x472 do 420x560 pikseli o wadze 40-120 KB. Obywatele części krajów mogą jeździć do Chin na krótko bez wizy, więc najpierw sprawdź zasady dla swojego paszportu.

Jakie zdjęcie jest potrzebne do e-wizy do Indii? Kwadratowy plik JPEG o wadze od 10 KB do 1 MB, na jasnym lub białym tle, bez cieni, ramek i bez okularów. Głowa pośrodku i widoczna w całości. Skan strony paszportu wgrywa się osobno, w PDF o wadze od 10 do 300 KB.

Jakie zdjęcie jest potrzebne do wizy do Tajlandii? Do wizy elektronicznej ambasady Tajlandii proszą o zdjęcie w formacie paszportowym w pliku JPG lub JPEG do 3 MB, zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Nie wolno wycinać zdjęcia ze skanu paszportu. Narzędzie przygotowuje format 35x45 mm.

Czy zdjęcie do wizy można zrobić za pomocą AI? Nie. Wygenerowany portret przedstawia nie Ciebie, lecz podobną osobę, a przepisy konsulatów zakazują zmienionych zdjęć: Departament Stanu USA wprost nie dopuszcza cyfrowych poprawek. Dopuszczalne jest tylko przygotowanie techniczne: przycięcie, wyrównanie, jednolite tło, właściwy wymiar i waga pliku.

Ile kosztuje przygotowanie zdjęcia do wizy online? Obróbka i podgląd ze znakiem wodnym są bezpłatne: wynik można zobaczyć z wyprzedzeniem. Czysty plik bez znaku jest płatny.