Zdjęcie do zielonej karty: wymagania, wymiary i sprawdzenie przed zgłoszeniem do loterii wizowej DV

Zdjęcie do zielonej karty w loterii wizowej DV to kwadratowy, kolorowy plik JPEG o wymiarach 600x600 pikseli i wadze nie większej niż 240 kB. Głowa od czubka do podbródka zajmuje od 50 do 69 procent wysokości kadru, tło jest białe lub prawie białe, okulary zdjęte, a fotografia wykonana nie wcześniej niż sześć miesięcy przed zgłoszeniem. Tak zapisano w instrukcji programu i w wymaganiach Departamentu Stanu USA dotyczących zdjęć wizowych.

Poniżej każde wymaganie omawiamy osobno: co oznacza w praktyce, gdzie najczęściej pojawiają się błędy i jak sprawdzić zdjęcie przed wysłaniem. Sprawdzać trzeba właśnie przed: od jednej osoby przyjmowane jest jedno zgłoszenie w okresie rejestracji, a drugie, z poprawionym zdjęciem, zgodnie z instrukcją dyskwalifikuje oba.

Wymiary zdjęcia w pikselach i w centymetrach

W zgłoszeniu elektronicznym rozmiar podaje się w pikselach: 600 na 600, kwadrat, wysokość równa szerokości. Loteria jest tu bardziej rygorystyczna niż zwykłe wnioski wizowe: ogólne wymagania dla zdjęć cyfrowych dopuszczają kwadrat od 600 do 1200 pikseli, a dla zgłoszenia DV podano jedną wartość. Prostokątne zdjęcie z telefonu trzeba będzie przyciąć.

Centymetry pojawiają się w dwóch sytuacjach. Pierwsza: skanujesz gotową fotografię papierową. Musi mieć wymiary 2 na 2 cale, czyli 51 na 51 milimetrów, a więc 5,1 na 5,1 centymetra, i trzeba ją zeskanować w rozdzielczości 300 pikseli na cal (12 pikseli na milimetr). Przy takiej rozdzielczości odbitka zamienia się dokładnie w kwadrat 600 na 600. Druga sytuacja: wygrałeś. Na rozmowę w konsulacie każdy wnioskodawca przynosi dwa identyczne zdjęcia papierowe w tym samym formacie, 51 na 51 milimetrów.

Powiększanie małego obrazka do 600 pikseli nie ma sensu. Awatar z komunikatora albo kadr wycięty ze zdjęcia grupowego po rozciągnięciu robi się rozmyty, a wymagania wprost mówią o ostrości: zdjęcie ma być ostre. Zaczynaj od pełnowymiarowego kadru z aparatu i zmniejszaj go, a nie odwrotnie.

Wielkość głowy i położenie oczu

To wymaganie łamie się częściej niż pozostałe, bo na oko nie da się go ocenić. Głowę mierzy się od najwyższego punktu, razem z włosami, do dolnej krawędzi podbródka. Ta wysokość powinna stanowić od 50 do 69 procent wysokości zdjęcia. W kadrze 600 na 600 to od 300 do 414 pikseli.

Drugi pomiar to wysokość oczu. Linia oczu powinna przebiegać w odległości od 56 do 69 procent wysokości kadru, licząc od dolnej krawędzi. W pikselach to od 336 do 414 od dołu zdjęcia. Głowa stoi przy tym na środku kadru w poziomie.

Na odbitce 51 na 51 milimetrów te same proporcje wyglądają tak: głowa od 1 cala do 1 3/8 cala, oczy na wysokości od 28 do 35 milimetrów od dolnej krawędzi. Dolną granicę wielkości głowy w milimetrach sam Departament Stanu na różnych stronach zaokrągla różnie, do 22 albo 25 milimetrów. Cal to 25,4 milimetra, więc trzymaj się przedziału 25-35 milimetrów: zgadza się on i z calami, i z procentami.

• Głowa za mała: w kadrze widać klatkę piersiową i łokcie. Tak wychodzi, gdy zdjęcie całej sylwetki po prostu przytnie się do kwadratu. Zdjęcia całej postaci wymieniono w wymaganiach wśród niedopuszczalnych.
• Głowa za duża: ucięty czubek głowy albo fryzura, podbródek opiera się o dolną krawędź.
• Oczy za nisko: nad głową jest dużo pustego tła, ramion prawie nie widać.

Tło: białe lub prawie białe

Wymaganie brzmi tak: jednolite białe lub zbliżone do białego tło. Bez wzoru, bez tapety, bez futryny, bez kaloryfera w rogu. Niebieskie i szare tło, znane z innych dokumentów, tutaj się nie nadaje.

Poza kolorem liczy się czystość tła. Cień na ścianie za plecami pojawia się, gdy człowiek stoi tuż przy ścianie, a światło pada z jednej strony. Krok do przodu od ściany i światło z okna prosto na twarz zwykle usuwają i ten cień, i ostre cienie na twarzy.

Okulary: żadne nie są dozwolone

W instrukcji loterii o okularach jest jedno zdanie: nie zakładaj okularów. Na ogólnej stronie wymagań dla zdjęć wizowych doprecyzowano, że zasada obowiązuje od 1 listopada 2016 roku, a wyjątek jest jeden i rzadki: okularów nie można zdjąć z powodów medycznych, na przykład po niedawnej operacji oczu, i potwierdza to podpisane zaświadczenie lekarskie.

Zwykłe okulary korekcyjne, nawet w cienkiej oprawce i bez odblasków, pod wyjątek nie podpadają. Okulary przeciwsłoneczne i z przyciemnianymi szkłami na zdjęciach wizowych nie są dopuszczalne w ogóle. To główna różnica wobec wielu innych dokumentów, do których osoby noszące okulary na stałe mogą, a czasem wręcz powinny fotografować się w okularach. Do amerykańskiego zgłoszenia okulary zdejmują wszyscy.

Nakrycie głowy, słuchawki, ubranie

Nakrycie głowy, które zasłania włosy lub linię włosów, jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy nosi się je codziennie z powodów religijnych. Twarz musi być przy tym widoczna w całości, a nakrycie nie może rzucać na nią cienia. Czapki z daszkiem, czapki zimowe i kaptury zdejmij.

Słuchawki i zestawy bezprzewodowe w kadrze są niedopuszczalne. Aparat słuchowy, jeśli nosisz go stale, może zostać. Ubranie ma być zwykłe, codzienne. Mundur się nie nadaje, a w odpowiedziach Departamentu Stanu na częste pytania zrównano z nim odzież przypominającą mundur oraz kamuflaż. Wyjątek jest ten sam: strój religijny noszony na co dzień.

Aktualność: sześć miesięcy i obecny wygląd

Zdjęcie musi być zrobione w ciągu ostatnich sześciu miesięcy i pokazywać, jak wyglądasz teraz. Sam termin nie wystarcza: jeśli wygląd wyraźnie się zmienił, konsulat poprosi o nowe zdjęcie, nawet gdy fotografia ma mniej niż pół roku. Departament Stanu wymienia takie przypadki: poważna operacja lub uraz twarzy, duże albo liczne kolczyki i tatuaże na twarzy, które się pojawiły lub zniknęły, znaczna utrata lub przyrost wagi.

Broda albo nowy kolor włosów, według tych samych wyjaśnień, zwykle nie są uznawane za istotną zmianę: najważniejsze, żeby człowieka dało się rozpoznać na zdjęciu.

Z aktualnością wiąże się zasada, o której wiele osób nie wie: nie wolno wysłać tej samej fotografii, która była w zgłoszeniu z poprzedniego roku. W instrukcji napisano, że pozbawia to prawa do wizy. Bierzesz udział co roku, czyli co roku robisz nowe zdjęcie.

Format, waga, kolor i kompresja pliku

Plik ma być w formacie JPEG, z rozszerzeniem jpg, kolorowy i nie cięższy niż 240 kB. Zdjęcia w PNG, HEIC z iPhone'a albo WebP trzeba najpierw zapisać ponownie jako JPEG. Fotografie czarno-białe nie są przyjmowane.

W ogólnych wymaganiach dla obrazu cyfrowego są jeszcze dwa zapisy techniczne. Kolor: 24 bity na piksel w przestrzeni sRGB, to zwykły tryb każdego aparatu i telefonu. Kompresja: żeby zmieścić się w 240 kB, plik można kompresować, ale nie mocniej niż 20 do 1. Nieskompresowany kadr 600 na 600 zajmuje około 1080 kB, więc gotowy plik nie powinien być lżejszy niż mniej więcej 54 kB. Wniosek jest prosty: nie obniżaj jakości do granic, celuj w przedział od 60 do 240 kB.

Wymagania bywają doprecyzowywane, dlatego przed zgłoszeniem otwórz aktualną instrukcję programu na stronie Departamentu Stanu i porównaj z nią liczby. Tabela powyżej jest po to, żeby wiedzieć, co dokładnie porównywać.

W instrukcji programu napisano wprost: jeśli zdjęcia wnioskodawcy i członków rodziny nie spełniają w pełni wymagań albo zostały zmienione, człowiek może stracić prawo do wizy. A wysłanie tej samej fotografii co w zgłoszeniu z poprzedniego roku opisano bez zastrzeżeń: pozbawia tego prawa. Poniżej powody, dla których zdjęcie najczęściej okazuje się nieprzydatne.

Jak i kiedy sprawdzane są zdjęcia

Wiele osób sądzi, że na zdjęcie ktoś spojrzy dopiero podczas rozmowy w konsulacie. Tak nie jest. W objaśnieniach do zasad programu opublikowanych w Rejestrze Federalnym USA Departament Stanu pisze, że jeszcze przed wyborem zwycięzców sprawdza zgłoszenia pod kątem duplikatów i fotografii niespełniających standardów. Wspomniano tam również, że do wykrywania podszywania się pod inną osobę stosuje się rozpoznawanie twarzy, a w instrukcji mowa jest o „zaawansowanej technologii” wyszukiwania powtórnych zgłoszeń.

Wniosek praktyczny: złe zdjęcie może wykluczyć zgłoszenie z losowania, a ty się o tym nie dowiesz. Formularz wyda numer potwierdzenia, a o wyniku, zgodnie z instrukcją, informuje wyłącznie strona sprawdzania statusu w serwisie programu: Departament Stanu nie wysyła listów ani do wybranych, ani do niewybranych.

Druga kontrola czeka tych, którzy wygrali: konsul porównuje człowieka ze zdjęciami ze zgłoszenia i z akt wizowych. Ostateczną decyzję o tym, czy zdjęcie się nadaje, podejmuje pracownik Departamentu Stanu.

Zdjęcie z zeszłego roku albo po prostu stare

Najczęstsza przyczyna. Ktoś bierze udział nie pierwszy raz, plik z zeszłego roku leży w folderze, wymiary się zgadzają i ręka sama sięga, żeby wgrać go ponownie. Robić tego nie wolno, nawet jeśli formalnie zdjęcie nie ma jeszcze sześciu miesięcy.

To samo dotyczy każdej fotografii starszej niż pół roku, której do loterii jeszcze nie wysyłałeś. Zdjęcie z paszportu sprzed trzech lat, kadr ze ślubu, portret ze strony firmy nie przejdą ze względu na termin, nawet gdy wszystko inne jest w nich idealne.

Retusz, filtry i sztuczna inteligencja

Sformułowanie Departamentu Stanu jest krótkie: zdjęcia nie wolno cyfrowo poprawiać ani zmieniać w sposób, który w jakikolwiek sposób zmienia wygląd. Instrukcja loterii dodaje, że fotografia nie może być zmieniona „w żaden sposób”. Podpada pod to wygładzanie skóry, usuwanie pieprzyków i blizn, poprawianie owalu twarzy, koloru oczu i fryzury, filtry „odmładzające”.

Sztuczna inteligencja nie jest w tych tekstach wymieniona osobno, ale zasada obejmuje ją w całości. Portret, który model wygenerował na podstawie twoich selfie, nie jest twoją fotografią, tylko obrazkiem podobnym do ciebie. Aplikacje, które „przebierają” w garnitur albo dorysowują ramiona, też zmieniają osobę w kadrze. Do zgłoszenia takie obrazy nie nadają się wcale.

Dozwolone jest to, co nie zmienia wyglądu: przycięcie kadru do kwadratu, obrót, sprowadzenie wymiarów do 600 na 600, zapis w JPEG o właściwej wadze. Departament Stanu sam udostępnia bezpłatne narzędzie, które robi dokładnie to, i zastrzega: ono tylko kadruje, jakości zdjęcia nie sprawdza i przyjęcia fotografii nie gwarantuje.

Granica jest prosta. Jeśli po obróbce na zdjęciu jest ten sam człowiek, z tą samą skórą, tymi samymi rysami i w tym samym ubraniu, a tylko kadr zrobił się kwadratowy, mieścisz się w zasadach. Masz wątpliwość, czy coś liczy się jako zmiana: przyjmij, że się liczy, i zrób zdjęcie od nowa.

Okulary, cienie i wyraz twarzy

Okulary pozostają jednym z najczęstszych błędów: ktoś fotografował się w nich do wszystkich dokumentów i nie przypuszcza, że dla wiz amerykańskich zasada jest inna. Zdejmij okulary, nawet jeśli bez nich nie poznajesz siebie na zdjęciu.

Wyraz twarzy ma być neutralny, oboje oczu otwarte, wzrok skierowany prosto w obiektyw. W odpowiedziach Departamentu Stanu na częste pytania osobno napisano, że zdjęcia z profilu, nieostre, z nietypowym wyrazem twarzy i ze zmrużonymi oczami nie są przyjmowane. Wśród przykładów tego, co zasłania twarz, wymieniono włosy, cienie i odblaski.

Cienie zwykle daje lampa pod sufitem i lampa błyskowa telefonu z bliska. Pierwsza rysuje ciemne plamy pod oczami i nosem, druga daje ostry cień na ścianie i odblaski na czole. Światło dzienne z okna jest miększe i równiejsze. Ciepła żarówka dodatkowo zażółca twarz, a białą ścianę robi kremową, dlatego fotografuj w dzień i wyłącz światło w pokoju.

Zdjęcie grupowe i cudze ręce w kadrze

W zgłoszeniu każda osoba ma własną fotografię: wnioskodawca, mąż lub żona, każde dziecko. Na zdjęciu ma być jedna osoba.

Przy dzieciach tę zasadę łamie się niechcący. Według wyjaśnień Departamentu Stanu w kadrze nie może być niczego, co podtrzymuje dziecko, łącznie z rękami rodzica. Takie zdjęcie lepiej powtórzyć, niż zamalowywać zbędne elementy w edytorze: zamalowywanie to właśnie zmiana zdjęcia.

Kogo zapomniano wpisać do zgłoszenia

Ten błąd nie dotyczy samego zdjęcia, ale wychodzi w tym samym miejscu: nie ma osoby w formularzu, więc nie ma też jej fotografii. Zgodnie z instrukcją w zgłoszeniu trzeba wpisać małżonka oraz wszystkie żyjące dzieci, które nie są w związku małżeńskim i nie ukończyły 21 lat: biologiczne, adoptowane, a także pasierbów i pasierbice. Wpisuje się je, nawet jeśli mieszkają osobno i nie zamierzają wyjeżdżać.

• Małżonka wpisuje się także wtedy, gdy mieszkacie osobno albo planujecie rozwód. Wyjątek: separacja orzeczona przez sąd.
• Małżonka lub dziecka, którzy mają już obywatelstwo USA albo status stałego rezydenta, nie trzeba wpisywać i zdjęcie dla nich nie jest potrzebne. Jeśli ich dodasz, nie ma za to żadnej kary.
• Rodziców, braci i sióstr do zgłoszenia się nie wpisuje.

Pominięcie osoby, którą należało wpisać, zgodnie z instrukcją może pozbawić prawa do wizy i wnioskodawcę, i całą rodzinę.

Skan z dokumentu, zdjęcie z automatu, kadr całej sylwetki

Nie wolno sfotografować strony paszportu i wyciąć z niej portretu. Departament Stanu osobno zaznacza, że zdjęcia skopiowane lub zeskanowane z prawa jazdy i innych oficjalnych dokumentów nie są przyjmowane. Na tej samej liście rzeczy niedopuszczalnych są: amatorskie zdjęcia pamiątkowe, wycinki z czasopism, niskiej jakości fotografie z automatów i z telefonu komórkowego, zdjęcia całej postaci.

Słowa „niskiej jakości” są tu ważne. Robienie zdjęcia samodzielnie i telefonem nie jest zakazane: Departament Stanu radzi skorzystać z profesjonalnego zakładu fotograficznego, ale pisze wprost, że zdjęcie można zrobić także samemu. Nie przejdzie kadr rozmyty, ciemny albo ziarnisty, czymkolwiek został zrobiony.

Skanować można zwykłą odbitkę 51 na 51 milimetrów, wykonaną nie wcześniej niż pół roku temu. Instrukcja pozwala poprosić o to inną osobę: niech zeskanuje i prześle plik. Najważniejsze, żeby plik był pod ręką w chwili wypełniania formularza, bo zdjęcia nie składa się osobno od zgłoszenia.

Błędy techniczne: nie ten rozmiar, nie ta waga

Plik cięższy niż 240 kB, niekwadratowy albo nie w JPEG nie spełnia wymagań formularza. To akurat niegroźny błąd: widać go od razu we właściwościach pliku i poprawia się go w minutę. O tym, jak odchudzić plik i nie zamienić twarzy w mozaikę, piszemy w artykule o tym, jak zmniejszyć rozmiar zdjęcia bez utraty jakości.

Groźniejsze są błędy, których we właściwościach pliku nie widać: głowa w złej wielkości, szare tło, okulary, zeszłoroczny kadr. Plik się wgra, zgłoszenie dostanie numer potwierdzenia, a niezgodność wyjdzie później. Udane przesłanie pliku nie oznacza, że z fotografią wszystko jest w porządku.

Oficjalnego przycisku „sprawdź zdjęcie i odbierz gwarancję” nie ma. Narzędzie na stronie Departamentu Stanu tylko przycina zdjęcie do 600 na 600 i, jak tam napisano, jakości obrazu nie sprawdza. Rzetelna kontrola składa się z dwóch części: zmierzyć to, co da się zmierzyć (piksele, wagę, udział głowy, położenie oczu), i uczciwie obejrzeć to, czego zmierzyć się nie da (światło, cienie, wyraz twarzy, aktualność). Obie części można przejść w domu w dziesięć minut.

Najpierw upewnij się, że rejestracja jest otwarta

Zgłoszenia nie są przyjmowane przez cały rok, tylko w okresie rejestracji, który Departament Stanu ogłasza osobno. W pozostałym czasie formularz w serwisie programu jest zamknięty. Zmienia się też tryb: początek jednego z niedawnych okresów rejestracji urząd przesunął, zapowiadając zmiany w procedurze składania zgłoszeń.

Dla zdjęć wynika z tego prosta zasada: nie przygotowuj fotografii z wielomiesięcznym wyprzedzeniem. Mają być nie starsze niż sześć miesięcy w dniu zgłoszenia, a przy długim oczekiwaniu mogą się przeterminować. Poczekaj na ogłoszone daty i zrób zdjęcia krótko przed nimi.

Poza zdjęciem, według zaktualizowanych zasad programu, do zgłoszenia potrzebny jest skan strony ważnego paszportu z danymi osobowymi i podpisem, o ile nie należysz do nielicznych wyjątków. Ten plik też lepiej przygotować, zanim otworzysz formularz.

Jak zrobić zdjęcie wyjściowe

Im mniej trzeba będzie później poprawiać, tym lepiej: wyglądu na zdjęciu nie wolno zmieniać cyfrowo. Cel fotografowania: uzyskać kadr, który wystarczy tylko przyciąć.

1. Znajdź białą albo bardzo jasną, jednolitą ścianę. Nada się też białe prześcieradło bez zagnieceń, naciągnięte na drzwi.
2. Stań twarzą do okna, pół metra od ściany. Światło ma padać na twarz z przodu, a nie z boku ani zza pleców.
3. Poproś kogoś, żeby sfotografował cię głównym aparatem telefonu z odległości półtora do dwóch metrów. Aparat na wysokości oczu. Selfie z wyciągniętej ręki zniekształca proporcje twarzy.
4. Fotografuj do pasa, z zapasem wokół głowy. Przyciąć nadmiar jest łatwo, dorysować uciętego czubka głowy nie wolno.
5. Wyłącz filtry, tryb upiększania twarzy i tryb portretowy z rozmyciem tła. Zrób kilka ujęć i wybierz to, na którym wzrok jest skierowany prosto, a twarz spokojna.

Zakład fotograficzny czy dom: gdzie zrobić zdjęcie

Miejsce nie ma znaczenia: wymagania są takie same w każdym mieście i w każdym kraju, a specjalnej listy „zatwierdzonych” zakładów fotograficznych Departament Stanu nie prowadzi. Urząd zaleca profesjonalne zdjęcie, ale go nie wymaga.

Jeśli idziesz do fotografa, podaj format dokładnie: zdjęcie do wizy USA, 5 na 5 centymetrów, białe tło, bez okularów, i poproś o plik elektroniczny 600 na 600 pikseli w JPEG. Uprzedź, że retusz nie jest potrzebny: w zakładach często robi się go z przyzwyczajenia. Mając tylko odbitkę papierową, możesz ją zeskanować w rozdzielczości 300 pikseli na cal, ale gotowy plik jest pewniejszy.

Jak dopasować zdjęcie do 600x600

Otwórz narzędzie „Zdjęcie do dokumentów online”, wgraj kadr i wybierz typ dokumentu „Wiza USA (DS-160) / Zielona karta”. Przyjmowane są pliki JPEG, PNG, WebP, HEIC i AVIF do 20 MB, twarz musi być w kadrze w całości i na wprost. Tło narzędzie robi białe, wyboru koloru w nim nie ma.

Narzędzie przytnie zdjęcie do kwadratu 600 na 600 według normy wybranego dokumentu, wyrówna tło i sprowadzi wagę pliku do dopuszczalnych 240 kB. Twarzy nie zmienia: nie retuszuje skóry, nie poprawia rysów, nie „ulepsza” wyglądu. Jego zadanie to kadr, marginesy, tło i waga.

Obróbka i podgląd są bezpłatne, na podglądzie jest znak wodny. Czysty plik bez znaku jest płatny. Zdjęcie do obróbki jest wysyłane na serwer.

Jeśli na wyniku czubek głowy albo podbródek znalazły się blisko krawędzi, w zdjęciu wyjściowym zabrakło zapasu wokół głowy. Weź inne ujęcie z serii, na którym stoisz nieco dalej od aparatu.

Co pokazuje kontrola

Jeszcze przed obróbką widzisz wstępną kontrolę: czy wybrano format, czy wystarcza rozdzielczość pliku wyjściowego, czy głowa stoi prosto i na ile białe jest tło. Przy każdym punkcie jest oznaczenie: w normie, ostrzeżenie albo błąd. Pod gotowym wynikiem podane są wymiary w pikselach i maksymalna waga pliku.

Ostrzeżenie o tle najczęściej oznacza, że na ścianie był cień albo tło nie było białe. W takim przypadku lepiej powtórzyć zdjęcie na czystym tle, niż liczyć na to, że obróbka wszystko ukryje.

Trzeba rozumieć granice: kontrola dotyczy parametrów technicznych. Nie wie, kiedy zrobiono zdjęcie, czy wysyłałeś je w zeszłym roku i czy konsul cię na nim rozpozna. Nie jest opinią Departamentu Stanu i niczego nie gwarantuje. To sposób, żeby nie pomylić się w tym, co mierzalne.

Ręczna kontrola w pięć minut

Przed wgraniem do formularza przejrzyj gotowy plik samodzielnie:

• we właściwościach pliku widnieje 600 na 600 pikseli, typ JPEG, waga nie większa niż 240 kB;
• od czubka głowy, razem z włosami, do podbródka wychodzi od połowy do dwóch trzecich wysokości kadru;
• oczy znajdują się powyżej środka zdjęcia, głowa jest na środku;
• tło jest białe, bez cieni, pasów i przedmiotów;
• okularów nie ma, twarz jest odsłonięta, oboje oczu widać, wyraz twarzy spokojny;
• na twarzy nie ma odblasków ani ostrych cieni, kolor skóry jest naturalny;
• zdjęcie ma mniej niż sześć miesięcy i nie wysyłałeś go w poprzednich latach.

Udział głowy wygodnie sprawdzić w dowolnym edytorze, w którym widać współrzędne kursora: ustaw kursor na czubku głowy, potem na podbródku i odejmij jedną wartość od drugiej. Powinno wyjść od 300 do 414 pikseli. Linia oczu ma być w odległości od 186 do 264 pikseli od górnej krawędzi, to te same 56-69 procent, tylko liczone od góry.

Warto porównać swój plik z oficjalnymi wzorami: na stronie Departamentu Stanu jest podstrona z przykładami przyjętych i odrzuconych zdjęć wizowych według tematów (światło i cienie, rozmiar i położenie, poza, ubranie i okulary, tło, dzieci) oraz szablon kompozycji z oznaczeniem głowy i oczu.

Kiedy lepiej powtórzyć zdjęcie, niż je poprawiać

Powtórz zdjęcie, jeśli na oryginale ucięty jest czubek głowy, głowa jest obrócona, oczy przymknięte, na twarzy leży cień od lampy albo masz na sobie okulary. Żaden serwis uczciwie tego nie naprawi, a nieuczciwa poprawka to właśnie ta zmiana zdjęcia, przez którą zgłoszenia są odrzucane.

Jeśli natomiast problem polega tylko na tym, że kadr jest prostokątny i za duży, zdjęcie się udało i została technika. Jak działa kadrowanie i dlaczego nie traci się przy nim jakości, wyjaśniamy w tekście o tym, jak przyciąć zdjęcie online.

Wgrywanie do formularza: godzina na wszystko i numer potwierdzenia

Formularza zgłoszenia nie da się zapisać i dokończyć jutro. Zgodnie z instrukcją na wypełnienie i wysłanie jest 60 minut od chwili otwarcia formularza, po czym wpisane dane znikają. Dlatego zdjęcia wszystkich członków rodziny muszą leżeć gotowe, zanim zaczniesz: szukanie białej ściany z licznikiem czasu na ekranie to za późno.

Po wysłaniu pojawia się ekran z twoim imieniem i nazwiskiem oraz unikalnym numerem potwierdzenia. Wydrukuj go albo zapisz: bez numeru nie sprawdzisz wyniku. Jeśli numeru na ekranie nie ma, zgłoszenie się nie zapisało i wysyła się je ponownie, nie jest to uznawane za duplikat.

Nie przesyłaj sobie gotowego pliku przez komunikatory przed wgraniem: wiele aplikacji samo kompresuje i zmniejsza obraz, więc do formularza trafi już inny plik. Samo zdjęcie zachowaj obok numeru potwierdzenia: za rok przypomni, którego kadru nie wolno wysłać ponownie.

Zgłoszenie składa jedna osoba, ale fotografii jest w nim zwykle kilka: dla męża lub żony i dla każdego dziecka wpisanego do formularza. Zgodnie z instrukcją są to osobne, świeże zdjęcia o tych samych parametrach technicznych co u wnioskodawcy. Błąd w zdjęciu dziecka jest dla zgłoszenia tak samo groźny jak błąd w twoim własnym.

Zdjęcie dziecka: te same zasady, inne fotografowanie

Dla dzieci obowiązują te same liczby: 600 na 600 pikseli, JPEG do 240 kB, białe tło, głowa 50-69 procent wysokości, twarz na wprost, bez okularów. Osobne wymaganie Departamentu Stanu wobec zdjęć dziecięcych: dziecko jest w kadrze samo, oczy ma otwarte, patrzy w obiektyw. Zdjęcie śpiącego niemowlęcia nie przejdzie.

Dziecko trudno utrzymać w miejscu, dlatego fotografuj seriami, po dziesięć do dwudziestu ujęć z rzędu, i wybieraj później. Zabawka albo druga dorosła osoba tuż nad telefonem pomagają uzyskać wzrok skierowany prosto. Spokojnej twarzy u przedszkolaka nie udaje się złapać za pierwszym razem i to normalne.

Jak sfotografować niemowlę

Departament Stanu daje dla najmłodszych dwie rady. Pierwsza: położyć malucha na plecach na jednolitym białym lub prawie białym prześcieradle i sfotografować z góry, wtedy głowa ma podparcie, a prześcieradło służy za tło. Druga: nakryć takim samym prześcieradłem fotelik samochodowy i posadzić w nim dziecko.

• w kadrze nie może być rąk dorosłego ani w ogóle niczego, co podtrzymuje dziecko;
• na twarzy nie może być cieni, zwłaszcza przy fotografowaniu z góry: nie zasłaniaj sobą światła z okna;
• smoczek, zabawki, czapeczkę i kaptur usuń: twarz ma być odsłonięta tak samo jak u dorosłego;
• poczekaj na moment, w którym maluch nie śpi i patrzy na telefon.

Fotografując z góry, trzymaj telefon dokładnie nad twarzą, a nie od strony nóg, inaczej podbródek wyjdzie większy od czoła. Zagniecenia prześcieradła wygładź wcześniej: na zdjęciu zamieniają się w szare pasy na tle.

Dzieci rosną: czy za każdym razem potrzebne jest nowe zdjęcie

Dla zgłoszenia do loterii odpowiedź jest jednoznaczna: tak, za każdym razem nowe zdjęcie, nie starsze niż sześć miesięcy i inne niż to z poprzedniego zgłoszenia. Ta zasada instrukcji nie przewiduje wyjątków ze względu na wiek.

Ułatwienie dla dzieci jest w innym miejscu. Jeśli dziecko poniżej 16 lat zmieniło się po zgłoszeniu po prostu dlatego, że urosło, nowego zdjęcia z powodu zmienionego wyglądu z reguły się od niego nie wymaga. Decyzja, jak wszędzie, należy do konsulatu.

Małżonek, dzieci i ogólna staranność

Zrób wszystkim członkom rodziny zdjęcia tego samego dnia i w tym samym miejscu: jedna ściana, jedno okno, jedna odległość. Tak łatwiej o równy wynik i trudniej pomylić daty wykonania zdjęć.

Nazywaj pliki imionami od razu po obróbce. Pomylić przy wgrywaniu zdjęcia dwojga dzieci z różnicą roku jest łatwiej, niż się wydaje, a drugiego, poprawionego zgłoszenia złożyć nie wolno. Przed wysłaniem otwórz każdy plik i porównaj go z imieniem w formularzu.

Jeśli małżonkowie składają po jednym zgłoszeniu każde, na co zasady pozwalają, w obu muszą być wymienieni wszyscy członkowie rodziny i do obu potrzebny jest pełny komplet fotografii.

Czym zdjęcie do DV różni się od zdjęcia do wizy USA

Wymagania wobec samego portretu są wspólne: w instrukcji napisano, że zdjęcia do zgłoszenia mają spełniać te same standardy co zdjęcia do wizy USA. Tło, wielkość głowy, zakaz okularów, aktualność, neutralny wyraz twarzy są takie same. Różnią się szczegóły składania.

• Wymiary pliku. Dla loterii podano kwadrat 600 na 600 pikseli. Dla formularza DS-160 na wizę nieimigracyjną obowiązuje ogólna tolerancja: kwadrat o boku od 600 do 1200 pikseli. Waga w obu przypadkach do 240 kB.
• Cena błędu. Przy wniosku wizowym konsulat może poprosić o nowe zdjęcie, a niektóre ambasady i tak wymagają przyniesienia jednej odbitki na rozmowę. W loterii nikt nie poprosi: złe zdjęcie oznacza ryzyko utraty całego zgłoszenia.
• Powtórzenie zdjęcia. Wyraźny zakaz użycia fotografii z zeszłorocznego zgłoszenia jest tylko w zasadach loterii.
• Papier. Do loterii składa się wyłącznie plik. Odbitki papierowe są potrzebne później, zwycięzcom.

Jeśli potrzebujesz zdjęcia nie do loterii, tylko do wizy turystycznej lub innej, także do innych krajów, w formatach pomoże strona zdjęcie do wizy: kraje mają różne wymiary, a kwadrat 5 na 5 centymetrów spotyka się daleko nie wszędzie.

Co będzie potrzebne po wygranej

Każdy, kto idzie na rozmowę w sprawie wygranego zgłoszenia, łącznie z małżonkiem i dziećmi, przynosi dwa identyczne zdjęcia 51 na 51 milimetrów, wydrukowane na papierze fotograficznym. Matowy czy błyszczący, nie ma znaczenia: Departament Stanu dopuszcza oba. Domowy wydruk na papierze biurowym się nie nadaje.

Wymagania wobec obrazu są te same, a zdjęcie znów musi być świeże, nie starsze niż sześć miesięcy. Między zgłoszeniem a rozmową mija dużo czasu, fotografia ze zgłoszenia do tego momentu się zestarzeje, dlatego nie drukuj odbitek z wyprzedzeniem. Szczegóły sprawdź w instrukcjach konsulatu, w którym wyznaczono rozmowę.

Czy zmieniać tło na gotowym zdjęciu

Zasady wymagają białego tła i jednocześnie zakazują zmieniania zdjęcia. Najpewniejsza droga: od razu fotografować na białym tle, żeby obróbce zostało tylko przycięcie kadru i lekkie wyrównanie tonu ściany.

Zamieniania wzorzystego dywanu albo kuchennej szafki na białe wypełnienie na potrzeby zgłoszenia do loterii nie polecamy: to wyraźna ingerencja w kadr i nie da się przewidzieć, jak oceni ją sprawdzający. W zadaniach, w których takich ograniczeń nie ma, na przykład przy CV albo zdjęciu produktu, zamiana tła jest zupełnie normalna i mamy o niej osobny artykuł: jak usunąć tło ze zdjęcia online.

Ile kosztuje udział i krótka kolejność działań

Przez długie lata złożenie zgłoszenia było bezpłatne, tak zapisano też w starszych instrukcjach. Potem Departament Stanu wprowadził opłatę rejestracyjną w wysokości 1 dolara za zgłoszenie; według wyjaśnień urzędu płaci się ją przy wysyłaniu formularza przez rządowy system płatności, ulg nie ma. Aktualne warunki sprawdź w instrukcji na ten rok, w którym się zgłaszasz. Wszystko inne, za co ktoś proponuje zapłacić „za udział” albo „za urzędowe sprawdzenie zdjęcia”, nie ma z Departamentem Stanu nic wspólnego.

1. Poczekaj na ogłoszone daty rejestracji i przeczytaj aktualną instrukcję.
2. Sfotografuj każdego członka rodziny na białym tle przy oknie, bez okularów, z zapasem wokół głowy.
3. Dopasuj kadry do formatu „Wiza USA (DS-160) / Zielona karta” i obejrzyj wstępną kontrolę.
4. Przejdź ręczną listę: wymiary, waga, udział głowy, oczy, tło, aktualność.
5. Wgraj pliki do formularza za jednym podejściem, zachowaj numer potwierdzenia i same zdjęcia.

Instrukcja osobno prosi, żeby nie odkładać zgłoszenia na ostatni tydzień rejestracji: z powodu dużego ruchu serwis programu działa z opóźnieniami, a spóźnione zgłoszenia nie są przyjmowane.

Jakie wymiary ma zdjęcie do zielonej karty w pikselach i w centymetrach? Do elektronicznego zgłoszenia w loterii DV potrzebny jest kwadratowy plik 600x600 pikseli w formacie JPEG o wadze nie większej niż 240 kB. W centymetrach to zdjęcie 5,1x5,1 cm (2x2 cale): takie skanuje się w rozdzielczości 300 pikseli na cal i takie same dwa przynoszą na rozmowę zwycięzcy.

Czy do zielonej karty można fotografować się w okularach? Nie. W instrukcji loterii napisano: nie zakładaj okularów. Dla zdjęć wizowych zakaz obowiązuje od 1 listopada 2016 roku. Wyjątek robi się tylko z powodów medycznych, na przykład po operacji oczu, przy podpisanym zaświadczeniu lekarskim.

Czy można wysłać to samo zdjęcie co w zeszłym roku? Nie można. W instrukcji programu napisano, że wysłanie tej samej fotografii, która była w zgłoszeniu z poprzedniego roku, pozbawia prawa do wizy. Poza tym zdjęcie musi być zrobione nie wcześniej niż sześć miesięcy przed zgłoszeniem.

Jak sprawdzić zdjęcie do zielonej karty online? Oficjalnego serwisu, który potwierdza przydatność zdjęcia, nie ma: narzędzie Departamentu Stanu tylko przycina fotografię i jakości nie sprawdza. Zmierz samodzielnie: 600x600 pikseli, JPEG, do 240 kB, głowa 50-69% wysokości kadru, oczy na 56-69% wysokości od dołu. Narzędzie na naszej stronie przed obróbką pokazuje kontrolę rozdzielczości, pochylenia głowy i bieli tła.

Czy nada się zdjęcie zrobione albo poprawione przez sztuczną inteligencję? Nie. Według wymagań Departamentu Stanu zdjęcia nie wolno cyfrowo poprawiać ani zmieniać tak, żeby zmieniał się wygląd, a instrukcja loterii zakazuje wszelkich manipulacji fotografią. Wygenerowany portret nie jest twoim zdjęciem. Dozwolone są przycięcie, obrót i sprowadzenie do właściwych wymiarów.

Czy każde dziecko potrzebuje osobnego zdjęcia i jak sfotografować niemowlę? Tak, dla męża lub żony i dla każdego dziecka w zgłoszeniu potrzebne jest osobne, świeże zdjęcie o tych samych parametrach. Niemowlę kładzie się na białym prześcieradle i fotografuje z góry albo sadza w foteliku samochodowym nakrytym prześcieradłem. W kadrze nie może być rąk dorosłego, oczy dziecka są otwarte.

Czy zdjęcie do zielonej karty można zrobić telefonem w domu? Można. Departament Stanu zaleca profesjonalny zakład fotograficzny, ale pozwala zrobić zdjęcie samodzielnie. Nie przejdą fotografie niskiej jakości: rozmyte, ciemne, z cieniami. Fotografuj głównym aparatem na białym tle przy świetle dziennym, bez filtrów i trybu portretowego.

Na jakim papierze drukować zdjęcia na rozmowę w konsulacie i ile ich trzeba? Każdy wnioskodawca przynosi na rozmowę dwa identyczne zdjęcia 51x51 mm na papierze fotograficznym. Matowy czy błyszczący, nie ma znaczenia: dopuszczalne są oba. Zdjęcia muszą być zrobione nie wcześniej niż sześć miesięcy wcześniej.